POD OPIEKĄ ŚW. JÓZEFA I ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA
(Reguła III Zakonu św. Dominika od Pokuty)

Contemplare et contemplata aliis tradere

Veritas liberabit vos

piątek, 21 lipca 2017

Nasi Święci: Bł. Czesław Odrowąż OP († 1242)



Bł. Czesław urodził się około roku 1180 w Kamieniu na Śląsku Opolskim jako syn Eustachego i Beaty z Tęczyna.

     Uzdolniony i pełen szlachetnego zapału młodzieniec wysłany został przez swego stryja Iwona, biskupa krakowskiego, do Włoch – na studia prawnicze i teologiczne. Po ich ukończeniu został kanonikiem i kustoszem kolegiaty w Sandomierzu. Wraz ze swoim kuzynem, św. Jackiem Odrowążem, powtórnie udał się do Rzymu, towarzysząc biskupowi Iwonowi w jego urzędowej podróży. Tam poznał św. Dominika Guzmana i otrzymał z jego rąk – wraz ze św. Jackiem – habit zakonny.
Pozostając pod osobistym kierownictwem świętego Patriarchy przez trzy miesiące, szybko przejął jego cnoty, zwłaszcza pokorę, czystość serca i posłuszeństwo, ducha umartwienia i modlitwy. Wysłany do czeskiej Pragi, założył dwa klasztory braci, w których oblókł ponad stu nowicjuszy, między innymi biskupa praskiego. Założył też klasztor sióstr, w którym królowa Małgorzata przyjęła habit jako konwerska.

czwartek, 20 lipca 2017

Prośba o modlitwę

Prosimy o modlitwę w nadesłanych intencjach: 


1. W 7 rocznicę ślubu Państwa Grzyb 

2. Za duszę śp. Roberta w 4 rocznicę śmierci

3.  Za zdrowie Babci Józefy

środa, 19 lipca 2017

Modlitwy dominikańskie: O lumen Ecclesiæ


O lumen Ecclesiae

        W XIV w. zrodził się w Zakonie Dominikańskim zwyczaj, by na zakończenie Komplety śpiewać antyfonę do Magnificat o świętym ojcu Dominiku.

O lumen Ecclesiae, Doctor veritatis,
Rosa patientiae, Ebur castitatis,
aquam sapientiae propinasti gratis:
Praedicator gratiae, nos junge beatis.

O światło Kościoła, Doktorze Prawdy,
Różo cierpliwości, Cedrze czystości,
hojnie rozlałeś wodę mądrości,
kaznodziejo łaski, dołącz nas do świętych w niebie.


 

wtorek, 18 lipca 2017

RYCERSTWO NIEPOKALANEJ - LIST NA LIPIEC

Lipiec - poświęcony
Przenajświętszej Krwi Pana Jezusa

O uległości ducha


     Dużo mówi się i rozprawia, szczególnie w naszych czasach, o wolności i niezależności. Bynajmniej nie przeczę, że pewna miara wolności należy się i jest potrzebna każdemu człowiekowi jako istocie rozumnej i obdarzonej wolną wolą; owszem, twierdzę, że to co nam mówi Pismo święte o wolności synów Bożych, którą nas Chrystus Pan nasz obdarzył, stawszy się posłusznym aż do śmierci i przyjąwszy postać sługi, bynajmniej nie jest tylko czczym słowem, bez znaczenia i treści. Mimo to wszystko wszelka wolność musi mieć koniecznie pewne nieprzekraczalne granice, bo człowiek jest tylko stworzeniem i dlatego też z natury swojej zależny jest od Stwórcy swego. Ta nasza zależność od Pana Boga jest dwojaka: 

jedna jest nieunikniona czyli przymusowa, tj. taka, że czy kto ją uznaje, czy jej zaprzecza, czy się jej poddaje, czy też buntuje się przeciw niej, żadną miarą nie może się jej oprzeć skutecznie, ani przeciw niej własnej swojej woli przeprowadzić. 

poniedziałek, 17 lipca 2017

List Ojca świętego Piusa XII z okazji 700-lecia (1950) szkaplerza karmelitańskiego


Znalezione obrazy dla zapytania szkaplerz karmelitański

        Umiłowanym synom Kilianowi Lynch, przeorowi generalnemu Zakonu Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmelu, Sylweriuszowi od św. Teresy, przełożonemu generalnemu Braci Bosych Najświętszej Maryi z Góry Karmelu Papież Pius XII

Umiłowani Synowie Łaska Wam i Błogosławieństwo Apostolskie. Nikomu tajnym nie jest, jak wiele przyczynia się miłość ku Najświętszej Maryi Pannie do ożywienia wiary katolickiej i poprawy obyczajów, szczególnie dzięki tym formom nabożeństwa, które zdają się posiadać wyższą nad inne moc oświecania umysłów niebieską nauką i zapalania dusz do doskonalenia życia chrześcijańskiego. Do nich należy zaliczyć najpierw nabożeństwo do świętego szkaplerza karmelitańśkiego, które przez swoją prostotę, stosując się do pojęcia każdego, rozpowszechniło się bardzo szeroko wśród wiernnych Chrystusowych, rodząc liczne zbawienne owoce.

Dlatego z wielką radością przyjęliśmy wiadomość, iż Karmelici Dawnej Obserwy i Bosi postanowili wspólnie uświetnić 700-letnią rocznicę ustanowienia tegoż Szkaplerza Najśw. Maryi Panny z Góry Karmelu jak najwspanialszymi uroczystościami ku czci Najśw. Maryi Panny. I my również to pobożne przedsięwzięcie, przez stałą miłość naszą do Przeczystej Matki Boga, i jako że sami zostaliśmy jeszcze dzieckiem będąc wpisani do Bractwa Szkaplerznego, najchętniej zalecamy i życzymy mu obfitych łask Bożych. Nie chodzi tu bowiem o rzecz małej wagi, lecz o zdobycie życia wiecznego według obietnicy danej przez Najśw. Pannę. Chodzi tu bowiem o najdonioślejszą sprawę każdego i o bezpieczne jej przeprowadzenie. Szkaplerz święty jest to bowiem niejako strój Maryi oraz znak i rękojmia wspomożenia Matki Bożej.

niedziela, 16 lipca 2017

Dominikanie - krótki zarys historii Zakonu

Znalezione obrazy dla zapytania sw dominikPoczątki

      Zakon Braci Kaznodziejów (Ordo Fratrum Praedicatorum – OP) powstał na początku XIII wieku w południowej Francji, a pierwszy klasztor założony został w 1215 roku w Tuluzie. Jego założycielem był Hiszpan, św. Dominik de Guzman (ok. 1172-1221), kanonik katedry w Osmie, od którego imienia zakon wziął swoją dzisiejszą nazwę. W 1216 roku papież Honoriusz III zatwierdził nowy zakon, w oparciu o regułę św. Augustyna. Sam Dominik został kanonizowany w 1234 roku i pochowany w kościele dominikanów w Bolonii.
Żebraczy i intelektualny
Klasztory dominikańskie powstawały niemal zawsze w samych centrach miast i utrzymywały się z datków wiernych, stąd dominikanie, podobnie jak i franciszkanie, nazywani byli zakonem żebraczym lub mendykanckim. Szczególnym powołaniem zakonników było kaznodziejstwo, oparte na solidnym przygotowaniu teologicznym, zwłaszcza pośród heretyckich wspólnot katarów, waldensów i albigensów. Między innymi dlatego papież Grzegorz IX w 1231 roku przekazał w ręce dominikanów powołany kilkanaście lat wcześniej urząd inkwizycji, który sprawowali do końca średniowiecza.

sobota, 15 lipca 2017

Siostry dominikanki w Polsce

      Siostry dominikanki ubrane są w biały habit przepasany skórzanym pasem, na którym przewieszony jest duży - składający się z trzech części - różaniec. Wierzchnim okryciem jest czarna kapa (peleryna) lub płaszcz jako wyraz pokutnego ducha Zgromadzenia. 

Głowę okrywa czarny welon. Ubiór sióstr po obłóczynach niczym się nie różni od ubioru sióstr po pierwszej profesji i profesji wieczystej, z wyjątkiem welonu, który w 
nowicjacie jest biały. 

Zgromadzenie Sióstr św. Dominika zostało założone przez Matkę Kolumbę Białecką (założycielka Zgromadzenia Sióstr św. Dominika III Zakonu w Polsce) w 1861 roku w Tarnobrzegu-Wielowsi, parafii usytuowanej obecnie na terenie diecezji sandomierskiej. Można jednak śmiało powiedzieć, iż historia Zgromadzenia zapoczątkowana została znacznie wcześniej.

piątek, 14 lipca 2017

O dominikańskim stroju zakonnym

Podobny obraz 
“Habit Milicji Jezusa Chrystusa”
       Zakon Rycerzy Jezusa Chrystusa, znany również jako Milicja Jezusa Chrystusa (Militia Jesu Christi) – zakon założony w 1209 roku w Langwedocji we Francji do walki z albigensami. Do założycieli należeli: biskup Fulko z Tuluzy, Szymon z Montfort oraz Dominik Guzmán. W 1234 roku papież Grzegorz IX nadał mu regułę augustiańską oraz strój zakonny, na który składał się czarny płaszcz oraz biała tunika z symbolem zakonu na lewej piersi. Od początku rycerze znajdowali się pod opieką duchową dominikanów. Po zduszeniu ruchu albigensów przestał istnieć cel, dla którego zakon został powołany. W związku z tym już pod koniec XIII w. bracia-rycerze zostali połączeni z Zakonem od Pokuty św. Dominika, dając początek Trzeciemu Zakonowi św. Dominika (tercjarze dominikańscy).
“Habit Milicji Jezusa Chrystusa”
Swoją bullą z 18 maja 1235 r. Grzegorz IX powierzył Milicję opiece bł. Jordana z Saksonii, drugiemu generałowi Zakonu Kaznodziejskiego i w tym samym roku ustanowił obowiązujący dla członków Milicji ubiór - habity czarno-białe.
“Habit Milicji Jezusa Chrystusa” (1209—1284)
Bracia i Siostry Milicji Jezusa Chrystusa, założeni w Langwedocji w 1209 roku przez św. Dominika, za namową biskupa Fulko, ustanowieni w Parmie przez Bartłomieja z Wincency, formowani i pod zarządem bł. Jordana, ubrani w habit Zakonu, żyjący w umartwieniach zewnętrznych i związani obowiązkiem wieloma modlitwami, żonaci i mężatki, również samotni, żyjący w świecie, po trochu przeszli transformację i zostali Pokutnikami św. Dominika. Transformacja ta daje się dobrze odczytać w Regule Munia, która zabrania im noszenia broni, chyba że w obronie Kościoła i wiary, co było pierwszym i nadrzędnym celem Milicji Jezusa Chrystusa. Porównanie Reguły Munia z tą aprobowaną przez Grzegorza IX dla Milicji Jezusa Chrystusa wskazuje na to samo źródło. Można stwierdzić, że Reguła Munia jest zasadniczo Regułą Milicji Jezusa Chrystusa, zmodyfikowaną w kierunku zakonnym i bardziej zbliżona do obserwancji Zakonu Kaznodziejskiego.