POD OPIEKĄ ŚW. JÓZEFA I ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA
(Reguła III Zakonu św. Dominika od Pokuty)

Contemplare et contemplata aliis tradere

Veritas liberabit vos

wtorek, 17 października 2017

100 lat Rycerstwa Niepokalanej

       Rycerstwo Niepokalanej (łac. Militia Immaculatae, skrót
M. I., Milicja Niepokalanej) – organizacja powstała w 1917 z inicjatywy Ojca Maksymiliana Kolbe.

Spotkanie inauguracyjne odbyło się 16 października 1917 w obecności siedmiu członków założycieli. 28 marca 1919 papież Benedykt XV udzielił członkom Rycerstwa Niepokalanej ustnego błogosławieństwa, a niedługo potem pisemne błogosławieństwo dał wikariusz generalny franciszkanów o. Dominik Tavani. Oficjalnego zatwierdzenia przez Kościół dokonał 2 stycznia 1920 kardynał Bazyli Pompilj.

Od 1919 organizacja działa w Polsce, a 20 grudnia 1919 jej program oficjalnie zatwierdził biskup Adam Sapieha.

Od stycznia 1922 ukazuje się Rycerz Niepokalanej będący oficjalnym organem prasowym organizacji.

Statut tej organizacji jako podstawowy cel działalności wskazywał staranie się o nawrócenie grzeszników, heretyków, schizmatyków itd., a najbardziej masonów, oraz uświęcenie wszystkich pod opieką i za pośrednictwem Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. Założyciel szczególną uwagę przykładał do modlitwy za członków lóż wolnomularskich, których działalność postrzegał jako olbrzymie zagrożenie.

niedziela, 15 października 2017

Bp Karol Ludwik Gay (Sufragan Diecezji Poitiers): WYKŁAD TAJEMNIC RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO cz.3

Znalezione obrazy dla zapytania TAJEMNICE RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO  CZĘŚĆ PIERWSZA  RADOSNATAJEMNICE RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO
CZĘŚĆ PIERWSZA
RADOSNA
III. Boże Narodzenie

–––––

"Któregoś Ty, Panno, porodziła".

Że są ludzie, którzy się nie lękają sprawiedliwości Boga, to bez wątpienia rzecz dziwna; ale żeby mógł być na świecie człowiek taki, którego by nie pokonał urok wdzięków Jego, to jeszcze dziwniejsza. Wdzięki Jego są nieskończone, jak nieskończona jest samaż istność Jego. Każda z Boskich doskonałości Jego jest osobnym wdziękiem, i każda zawiera w sobie wdzięki niezliczone. Dość wspomnieć na piękność, na świętość, na dobroć, na szczęśliwość Jego. I to znowu osobnym i dziwniejszym jest wdziękiem, że wszystkie te doskonałości schodzą się i jakoby zlewają się w jedną, i tworzą razem jedną doskonałość najwyższą, czyli raczej jedyną. Ale to wdzięk największy i najdziwniejszy, że ta doskonałość jedyna nie jest w Bogu ani przymiotem, ani cnotą, ani jakim bądź sposobem bytu, jedno samąż naturą, i substancją, i istotą Jego, że doskonałości Boskie, to On, On sam, On jeden.

Ale wzwyż nad to wszystko, co jeszcze powiemy o wdzięku tego życia wewnętrznego, jakie nam światłość Objawienia w jedności natury Boskiej ukazuje: tych Pochodzeń przedwiecznych, i tych niewypowiedzianych obopólnych Odniesień, jakie z nich wynikają? tego Ojca, który poznając siebie, rodzi Słowo czyli Syna swojego; tego Ojca i Syna, od których Duch Święty, obopólna, przedwieczna, osobista Ich miłość pochodzi; tej jedności na koniec, w której ci Trzej, różni w Osobach, są przecie jednym w Istocie swojej, niepodzielnym Bogiem?

sobota, 14 października 2017

piątek, 13 października 2017

czwartek, 12 października 2017

Bp Karol Ludwik Gay (Sufragan Diecezji Poitiers): WYKŁAD TAJEMNIC RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO cz.2

Podobny obraz 
TAJEMNICE RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO

CZĘŚĆ PIERWSZA

RADOSNA

II.

Nawiedzenie

–––––

"Którego nosząc w żywocie, Elżbietę nawiedziłaś".

Odwiedziny Najświętszej Panny u Elżbiety, Jej krewnej, które Kościół czci pod nazwą Nawiedzenia, stanowią drugą tajemnicę, podaną pobożnym rozważaniem naszym w pierwszej, radosnej części Różańca. Druga ta tajemnica polega na pierwszej, jak owoc na drzewie, które go rodzi.

"Wydało serce moje słowo dobre", tak śpiewał Dawid, "opowiadam (to jest, na chwałę Jego poświęcam) czyny moje Królowi" (1). Co Psalmista w tych słowach wypowiada, jako wyraz własnych uczuć swoich, temu później Chrystus Pan szersze nadał znaczenie, i jakoby prawem powszechnym uczynił, gdy rzekł: "Z pełności serca, usta mówią" (2). Maryja, odkąd nosiła w żywocie swoim Słowo przedwieczne, miała serce więcej niż pełne.

środa, 11 października 2017

Bp Karol Ludwik Gay (Sufragan Diecezji Poitiers): WYKŁAD TAJEMNIC RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO cz.1

Znalezione obrazy dla zapytania TAJEMNICE RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO     CZĘŚĆ PIERWSZA     RADOSNATAJEMNICE RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO



CZĘŚĆ PIERWSZA



RADOSNA


I. Zwiastowanie



–––––

"Któregoś Ty Panno poczęła".

Pierwszą tajemnicą pierwszej części Różańca jest Zwiastowanie: tajemnica nad wszelkie inne radosna, bo w niej samaż radość niebios zstępuje na tę ziemię, w niej rozpoczyna się ono wesele powszechne, które Anioł Pański niebawem oznajmi pasterzom Betlejemskim: "Oto wam opowiadam wesele wielkie, które będzie wszystkiemu ludowi, iż się wam narodził Zbawiciel" (1). Jeszcze się ten Zbawiciel w tajemnicy Zwiastowania nie rodzi, ale przez nią wchodzi na świat, poczynając się za sprawą Ducha Świętego w panieńskim żywocie Maryi, i biorąc z Niej tę naturę ludzką, w której dla odkupienia naszego będzie żył i cierpiał, i umrze.

Wiadoma jest każdemu historia Zwiastowania anielskiego, poprzedzającego i przygotowującego to Boskie poczęcie, jak ją nam, nauczony od Boga, a zapewne i od Maryi, opowiada św. Łukasz na początku Ewangelii swojej.

Na pierwszej karcie Ewangelii według św. Jana, którą św. Augustyn pragnął ujrzeć złotymi zgłoskami wyrytą we wszystkich po wszystkim świecie kościołach, Apostoł natchniony oznajmia on "rodzaj", którego, jak mówi Izajasz prorok, "nikt nie wypowie" (2). "Na początku", mówi Ewangelista, pierwej niż była jaka bądź rzecz stworzona, pierwej niż był czas, "Słowo", które wcielając się, bierze imię Jezus, "było w Bogu i Bogiem było", Bogiem jedynym, wszechmogącym, przez którego "wszystko się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało" (3).

wtorek, 10 października 2017

Przysięga antymodernistyczna

Zdjęcie użytkownika Michał Mikłaszewski.         Ja N. przyjmuję niezachwianie, tak w ogólności, jak w każdym szczególe, to wszystko, co określił, orzekł i oświadczył nieomylny Urząd Nauczycielski Kościoła.

Najpierw wyznaję, że Boga, początek i koniec wszechrzeczy, można poznać w sposób pewny, a zatem i dowieść Jego istnienia, naturalnym światłem rozumu w oparciu o świat stworzony, to jest z widzialnych dzieł stworzenia, jako przyczynę przez skutki.

Po drugie: zewnętrzne dowody Objawienia, to jest fakty Boże, przede wszystkim zaś cuda i proroctwa, przyjmuję i uznaję za całkiem pewne oznaki Boskiego pochodzenia religii chrześcijańskiej i uważam je za najzupełniej odpowiednie dla umysłowości wszystkich czasów i ludzi, nie wyłączając ludzi współczesnych.

poniedziałek, 9 października 2017

Litania dominikańska starsza niż litania loretańska


Modlitwa Dominika
Panno, usłysz nas,
Panno, wysłuchaj nas.

Ojca z niebios oblubienico uwielbiona, zmiłuj się nad nami.
Syna Bożego Matko błogosławiona,
Ducha Świętego mocą zapłodniona,
Trójcy Świętej siedzibo niesplamiona,

Nad wszystkie zastępy błogosławionych duchów wyniesiona,
Jana Chrzciciela dzieciństwem uweselona,
Przez Patriarchów upragniona,
Przez Proroków oznajmiona,
Z Apostołami w wieczerniku zjednoczona,
Z Męczennikami męką uświęcona,
Przez Wyznawców wysławiona,
Przez dziewice ulubiona,
Z Marią Magdaleną pod krzyżem w łzach pochylona,
Nad wszystkich świętych, nad wszystkie święte ozdobiona,
Święta Maryjo, przez Anioła pozdrowiona.

 Święta Maryjo, módl się za nami.
Manno słodkości
Płomieniu miłości
Gałązko wonności
Władczyni godności
Obrończyni naszej słabości

niedziela, 8 października 2017

PROŚBA O MODLITWĘ

       Prosimy o modlitwę w  intencji: "proszę o pamięć w modlitwie różańcowej w intencji 8-letniego syna naszego znajomego. Oby Matka Boża wyzwoliła to dziecko od przemocy psychicznej, a ojcu dopomogła zwyciężyć w walce o opiekę nad synem. Ave Maria!"

sobota, 7 października 2017

Pielgrzymka do Rud Raciborskich

Kaplica maryjna z obrazem Matki Boskiej Pokornej
       W pierwszą niedzielę października kilkoro członków Bractwa Najświętszych Serc Jezusa i Maryi odbyło zmotoryzowaną pielgrzymkę do sanktuarium Matki Boskiej Rudzkiej zwanej Pokorną. Po odmówieniu modlitw przypisanych członkom Bractwa zwiedziliśmy piękny zabytkowy kościół przyklasztorny z XIV wieku dawnego opactwa cystersów oraz park wchodzący w skład Zespołu Klasztorno-Pałacowego. 

DEO GRATIAS!

piątek, 6 października 2017

PROŚBA O MODLITWĘ

Prosimy o modlitwę w nadesłanej intencji: "proszę o pomyślne zakończenie sprawy sądowej (o odzyskanie mieszkania) - oraz o pojednanie i zgodę w rodzinie. Bóg zapłać - Krystyna"

środa, 4 października 2017

RYCERSTWO NIEPOKALANEJ: Poświęćmy się Niepokalanej !

 
Poświęćmy się Niepokalanej !
„Ja niegodny grzesznik, rzucam się do stóp Twoich kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność swoją przyjąć raczyła”

       Mistyka o. Maksymiliana skupia się na wielkim zaofiarowaniu się Najświętszej Maryi Pannie, ułożony przez niego akt stanowi potężne narzędzie w walce duchowej.

Ojciec Maksymilian Kolbe był nie tylko męczennikiem, ale też wielkim mistykiem maryjnym. Kiedy w dzieciństwie ukazała mu się Matka Boża ukazując mu dwie korony, miała na myśli że będzie nie tylko męczennikiem, ale i wyznawcą. Mistyka o. Maksymiliana skupia się na wielkim zaofiarowaniu się Najświętszej Maryi Pannie. Ułożony przez niego akt stanowi potężne narzędzie w walce duchowej. To właśnie wielkie zaofiarowanie się Maryi uzdolniło go do wielkich dzieł, które były jedynie środkiem dla większej chwały Niepokalanej. Miłość do niej uzdolniła Ojca Maksymiliana do złożenia ofiary ze swojego życia, które było idealnym naśladowaniem Jezusa Chrystusa.

wtorek, 3 października 2017

RYCERSTWO NIEPOKALANEJ - LIST NA PAŹDZIERNIK


 Akt poświęcenia się Niepokalanej 
o. Maksymiliana Kolbe

Niepokalanów, 5-20 VIII 1940 1

        Oddać się Niepokalanej możemy w różnoraki sposób i oddanie to możemy wyrazić różnymi słowami, a nawet wystarczy jedynie wewnętrzny akt woli, bo ten właściwie zawiera istotę naszego oddania się Niepokalanej.

Dla ułatwienia jednak istnieje pewna formułka zawierająca ducha Milicji Niepokalanej.

"O Niepokalana, nieba i ziemi Królowo, Ucieczko grzesznych i Matko nasza najmiłościwsza, Ty, której Bóg cały porządek miłosierdzia powierzyć raczył, ja, niegodny grzesznik, rzucam się do stóp Twoich kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność swoją przyjąć raczyła i uczyniła ze mną wraz ze wszystkimi władzami mej duszy i ciała i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba.

Użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia, do dokonania tego, co o Tobie powiedziano: Ona zetrze głowę twoją Rdz 3,15, jako też: Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie, abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego. Albowiem gdzie Ty wejdziesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz, przez Twoje bowiem ręce wszelkie łaski z Najsłodszego Serca Jezusowego na nas spływają.
Dozwól mi chwalić Cię, o Panno Przenajświętsza.
Daj mi moc przeciwko nieprzyjaciołom Twoim".

poniedziałek, 2 października 2017

niedziela, 1 października 2017

NOWENNA POMPEJAŃSKA

Znalezione obrazy dla zapytania nowenna pompejańska

        Początki Nowenny Pompejańskiej wiążą się z dwiema postaciami: Bartolomeo Longo, działającym w Pompejach od 1872 r., oraz Fortunatiną Agrelli z Neapolu, której Maryja objawiła się jako Królowa Różańca Świętego. Nieuleczalnie chora Fortunatina została uzdrowiona w 1884 r. po tym, jak wypełniła prośbę Maryi i odprawiła 6 nowenn, odmawiając każdego dnia cały różaniec. Bartolomeo Longo rozpropagował wówczas tę formę Nowenny w Kościele, a Papież Leon XIII uznał objawienia, które dały jej początek. 

O Nowennie Pompejańskiej mówi się, że jest nie do odparcia, ponieważ Matka Boża dała obietnicę, że każdy, kto będzie modlić się na różańcu przez 54 dni, ten otrzyma łaskę, o którą prosi. Potwierdza to ogromna liczba świadectw o spełnieniu się próśb zanoszonych do Boga tą drogą. I to próśb najtrudniejszych: o uzdrowienie z nieuleczalnej choroby, o pracę, wyjście z długów, nawrócenie, czy ocalenie małżeństwa. Wielu modlących się mówi również o doświadczeniu własnej przemiany podczas odprawiania Nowenny.

sobota, 30 września 2017

PROŚBA O MODLITWĘ

Prosimy o modlitwę w nadesłanej intencji: "o pomoc Najświętszej Marii Panny dla Klaudii w zwalczeniu uzależnienia".

czwartek, 28 września 2017

PROŚBA O MODLITWĘ

Prosimy o modlitwę w nadesłanej intencji: "za Lidię z prośbą o ulgę w chorobie i całkowite wyleczenie".

środa, 27 września 2017

wtorek, 26 września 2017

Błogosławiony Władysław z Gielniowa: Jezusa Judasz przedał za pieniądze nędzne


poniedziałek, 25 września 2017

niedziela, 24 września 2017

o. Czesław Kaniak OP: Podręcznik III Zakonu

Znalezione obrazy dla zapytania III Zakon dominikańskiReguła Braci i Sióstr
Trzeciego Zakonu Świeckiego św. Dominika
(w brzmieniu z roku 1923)

Rozdział I:
O istocie i celu Trzeciego Zakonu
1. Trzeci Zakon świecki Braci Kaznodzieji, czyli Zakon od pokuty św. Dominika, zwany także Milicją Jezusa Chrystusa, jest to zgromadzenie wiernych żyjących wśród świata, którzy stawszy się uczestnikami zakonnego i apostolskiego życia Zakonu Braci Kaznodzieji, według właściwej sobie Reguły przez Stolicę Apostolską potwierdzonej, dążą do chrześcijańskiej doskonałości pod kierownictwem tegoż Zakonu.
2. Celem Trzeciego Zakonu jest uświęcenie własne, czyli dążenie do doskonalszego życia chrześcijańskiego, staranie się zarazem o zbawienie dusz w sposób odpowiedni stanowi ludzi żyjących wśród świata.
3. Środki zaś do osiągnięcia tego celu, oprócz przykazań wspólnych (wszystkim wiernym) i obowiązków stanu, są następujące: zachowanie niniejszej reguły, ciągła modlitwa i o ile to może być liturgiczna, przystępowanie do pokuty św., dzieła apostolstwa wiary i Kościoła oraz miłosierdzia, według możności własnego stanu.
4. Zrzeszenia, na jakie dzieli się Trzeci Zakon, nazywają się bractwami albo stowarzyszeniami (sodalicjami). Może jednak ktoś być przyjętym do Trzeciego Zakonu, dla szczególnej przyczyny, mimo iż do jakiegoś związku nie należy.
5. Stowarzyszenia tercjarskie nie mogą być ważnie zakładane bez zezwolenia Ordynarjusza i - o ile to być może - mają być oddzielne dla mężczyzn i dla niewiast.
6. Cokolwiek (w regule) jest wyrażonem w rodzaju męskim, odnosi się również tym samym prawem i do niewiast, chyba że z samych już słów lub z natury rzeczy co innego wypływa.
7. Niech będą również, o ile to być może, i stowarzyszenia kapłanów świeckich, którzyby pod kierownictwem jakiegoś z Ojców zakonnych dążyli do doskonalszego życia apostolskiego.

sobota, 23 września 2017

INSTYTUT RZYMSKOKATOLICKI JE x. Bp Donalda Sanborna - Cele Instytutu

Znalezione obrazy dla zapytania instytut rzymskokatolicki 
Cele. 

Celami Instytutu są: 

(1) zbawianie dusz poprzez szerzenie wiary katolickiej, udzielanie sakramentów oraz składanie najśw. ofiary Mszy; 

(2) zachowanie, promowanie i rozszerzanie przedsoborowej wiary katolickiej, jak również wykorzenienie herezji modernizmu

piątek, 22 września 2017

czwartek, 21 września 2017

Oryginalna i cała modlitwa papieża Leona XIII do św. Michała Archanioła


         Modlitwa papieża Leona XIII do św. Michała Archanioła jest prorocza. Ułożona ponad 100 lat temu, a później stłumiona, oryginalna modlitwa jest bardzo ciekawa i kontrowersyjna, odnosi się do obecnej sytuacji, w jakiej znajduje się prawdziwy Kościół Katolicki. 25 września 1888 roku, po porannej Mszy, papież Leon XIII dostał takiego szoku, że upadł. Towarzyszące mu osoby myślały, że zmarł. Po odzyskaniu przytomności papież opisał przerażającą rozmowę jaką usłyszał wychodzącą od strony tabernakulum. W rozmowie uczestniczyły dwa głosy, które papież wyraźnie rozpoznał jako Jezusa Chrystusa i szatana. Szatan przechwalał się, że może zniszczyć Kościół, jeśli dostanie 75 lat na realizację swojego planu [1888+75=1963 początek II SW], albo jak mówią inni, 100 lat. Szatan poprosił także o możliwość “większego wpływu na tych, którzy oddadzą się mojej służbie”. Na prośby szatana Pan udzielił takiej odpowiedzi: “dostaniesz i czas i władzę”.

Głęboko wstrząśnięty tym co usłyszał, papież Leon XIII ułożył następującą Modlitwę do św. Michała (która jest także proroctwem) i nakazał odmawianie jej po wszystkich cichych Mszach jako ochronę dla Kościoła przed piekielnymi atakami.

Modlitwa pochodzi ze “Zbioru” [The Roccolta], 1930, Benziger Bros., s. 314-315. “Zbiór” jest kolekcją oficjalnych i błagalnych modlitw posiadających imprimatur Kościoła.

środa, 20 września 2017

Suche Dni wrześniowe: dzisiaj, w piątek i sobotę post ścisły


Suche Dni
         U progu każdej nowej pory roku Kościół poświęca trzy dni tygodnia – środę, piątek i sobotę – na post i modlitwę, aby uprosić błogosławieństwo Boże dla pracy ludzkiej a także dla duchownych, którzy otrzymują w sobotę święcenia.

Suche Dni są kwartalnymi dniami skupienia. Każde z Suchych Dni w ciągu roku mają swoją szczególną intencję.

Suche Dni jesienne obchodzi się w środę, piątek i sobotę po święcie Podwyższenia Krzyża Świętego (14 IX). Są one dniami dziękczynienia za zbiory oraz dniami pokuty za grzechy minionego kwartału. Post jest wynagrodzeniem za nieumiarkowane używanie darów Bożych. W Ewangelii sam Chrystus Pan zapewnia o skuteczności postu i modlitwy w poskramianiu wpływów szatana.

Celem Suchych Dni jest nawrócenie się do Boga przez skruchę serca i uczynki pokutne. Szczere nawrócenie przynosi wzrost łaski Bożej i radość. Pora zbiorów przypomina, że my również mamy przynosić owoce świętości.

W Suche Dni obowiązuje post ścisły, to znaczy powstrzymujemy się od pokarmów mięsnych, spożywamy tylko jeden posiłek do syta oraz dwa skromniejsze.

niedziela, 17 września 2017

Dni skupienia w Serpelicach

     Od 14 do 16 września w Serpelicach nad Bugiem członkowie Bractwa Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz zaproszeni goście pod duchowym przewodnictwem wielebnego Księdza Rafała Trytka uczestniczyli w modlitewnych dniach skupienia. 


 Veritas liberabit vos!

sobota, 16 września 2017

Historia liturgii dominikańskiej 1215–1945 o. William Bonniwell OP. Rozdział XIV. Źródła rytu dominikańskiego

Znalezione obrazy dla zapytania liturgia dominikańska 
       Takie było oficjum kościelne w kształcie opublikowanym przez generała Humberta z Romans. Powstaje od razu pytanie: „Skąd zakon zaczerpnął swój ryt?” Jak zwykle, jest wiele sprzecznych odpowiedzi, i zdumiewająca jest niezwykła naiwność wielu autorów zakładających, że to trudne zagadnienie nie wymaga cierpliwych badań historycznych, lecz może zostać rozwikłane dzięki abstrakcyjnemu rozumowaniu. Zakon dominikański został założony we Francji; dlatego przyjął liturgię „francuską”! Zakon był ściśle związany z kartuzami; dlatego przyjął ryt kartuski! Najsławniejszy klasztor dominikanów był w Paryżu; dlatego wybrano ryt paryski! I tak trwa litania spekulacji.

Zanim wymienimy te opinie, przyda się objaśnienie terminów. Gdy autorzy ci mówią o rycie „galikańskim” lub o rycie „rzymskim”, nie mają na myśli starej liturgii galikańskiej, istniejącej w czasach Karola Wielkiego, ani starego rytu rzymskiego w formie, jaką miał w piątym wieku. W XIII wieku nie mogło być mowy o prawdziwym rycie galikańskim ani o czystym rycie rzymskim, bo oba te ryty zniknęły kilka wieków wcześniej. Dlatego, gdy autorzy ci wspominają o trzynastowiecznym rycie „rzymskim”, mają na myśli ryt galikorzymski w formie zachowywanej w Rzymie; kiedy zaś nawiązują do rytu „galikańskiego”, mają na myśli ten sam ryt w formie zachowywanej poza Rzymem — to znaczy z licznymi odmiennościami pozarzymskiego pochodzenia. Te nierzymskie modyfikacje określa się często niejasną nazwą „galikańskie”, chociaż mogą się one wywodzić nie z Galii, lecz z Anglii, Niemiec, Szwajcarii, Włoch czy Hiszpanii.

piątek, 15 września 2017

PODZIĘKOWANIE

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

 

      Z radością informuję, że dzisiaj dostałem nową, dobrą pracę. W imieniu całej naszej rodziny ślę serdeczne Bóg zapłać wszystkim, którzy w tej intencji westchnęli do Pana Boga i Matki Najświętszej.

 

Deo gratias!

środa, 13 września 2017

HISTORIA LITURGII DOMINIKAŃSKIEJ 1215–1945 o. WILLIAM R. BONNIWELL OP. Rozdział XIII. Kompleta i procesja Salve

       Z liturgicznego punktu widzenia kompleta jest jedną z mniej ważnych części Liturgii godzin; nie ma ona takiego znaczenia jak matutinum, laudesy czy nieszpory. A jednak niemal od samego początku dominikanie przywiązywali do tej części oficjum wielką wagę. Przyjęli bogatą, zróżnicowaną formę komplety i dodali do niej uroczystą i imponującą ceremonię: procesję Salve Regina.

Stara księga Liber Consuetudinum nie kładzie na kompletę szczególnego nacisku; mówi jedynie w kilku wierszach, jak należy ją rozpoczynać. Jednak gdy w drugiej połowie XIII wieku Humbert napisał swoje Objaśnienie konstytucji, poświęcił temu przedmiotowi ponad dwadzieścia stron. Najwyraźniej kompleta nabrała do tego czasu wielkiego znaczenia. Jak się to stało, objaśniło kilku autorów z tego okresu: błogosławiony Jordan z Saksonii i czcigodny Humbert z Romans (obaj generałowie zakonu); Gerard de Fracheto, prowincjał Tuluzy; Tomasz z Cantimpré, pisarz i teolog; a także Bartłomiej z Trydentu, biograf św. Dominika i jemu współczesny. Ich przekazy potwierdzają dwie najstarsze dominikańskie kroniki[1]. Wszystkie te autorytety należą do pierwszej części lub do połowy XIII wieku. Każdy z nich cieszył się wysoką pozycją w zakonie, a niektórzy byli naocznymi świadkami opisywanych przez siebie wypadków. Mimo to ich twierdzenia są tak zdumiewające, że uwierzenie w nie wymaga przywołania wielu ewangelicznych opisów prześladowania istot ludzkich przez demony. Utworzenie przez Kościół specjalnej grupy kapłanów (egzorcystów) zajmującej się złymi duchami, a także opracowanie procedury, której — nawet dzisiaj — należy przestrzegać w przypadkach dręczenia czy opętania, jasno świadczą o przekonaniu Kościoła co do realności takich zdarzeń. Zjawiska diabelskie napotyka się w życiorysach założycieli niemal wszystkich zakonów: św. Benedykta, św. Bernarda, św. Dominika, św. Franciszka, św. Ignacego Loyoli, św. Filipa Neri i innych. Nieprawdopodobne, aby wszyscy ci wielcy ludzie padli ofiarą swej wybujałej wyobraźni.

wtorek, 12 września 2017

12 września: Najświętszego Imienia Maryi

Potężne Imię Marji

      Kiedy Marja przyszła na świat, dano jej imię, które Bóg przez aniołów objawił jej rodzicom; tak mówi pisarz kościelny, św. Antoni z Florencji.

Imię Marja, według św. Bonawentury, ma różne znaczenia. Znaczy ono "morze", bo Marja jest jakoby morzem łask Ducha św. Imię Marja znaczy też tyle co "gwiazda", bo Marja jest gwiazdą najpotężniejszą, przyświecającą nam w różnych ciemnych i smutnych chwilach życia naszego. Imię Marja znaczy również "pani", bo jest ona panią aniołów i pogromicielką szatana, jako Matka Jezusa, dlatego mówi o Marji Bernard św.: "Dał Ci Bóg, o Marjo, imię, aby na to imię wszelkie klękało kolano: niebieskie, ziemskie i piekielne!"

Potężnemu Imieniu Marji zawdzięczamy wiekopomne zwycięstwo krzyża nad półksiężycem, chrześcijaństwa nad Turkiem. Stwierdza to Kościół, który na dzień św. Imienia Marji, 12 września, podaje do czytania, że papież Inocenty XI pomocy Marji przypisywał cudowne oswobodzenie Wiednia przez naszego Jana Sobieskiego.

poniedziałek, 11 września 2017

niedziela, 10 września 2017

PROŚBA O MODLITWĘ

Prosimy o modlitwę w nadesłanej intencji Kapłana: "Proszę o modlitwę z okazji wstąpienia do Instytutu".

sobota, 9 września 2017

Członkowie Bractwa u NMP na Jasnej Górze

     W Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i trzechsetnej rocznicy Koronacji cudownego Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej z klasztoru oo. Paulinów na Jasnej Górze delegacja członków Bractwa Najświętszych Serc Jezusa i Maryi nawiedziła Sanktuarium Jasnogórskie.

Przed cudownym wizerunkiem Matki Boskiej Królowej Polski modliliśmy się w przekazanych nam intencjach o łaski dla proszących i wysłuchanie ich próśb jak i naszych własnych.

Następnie zwiedziliśmy, między innymi wały obronne jasnogórskiego klasztoru Twierdzy Maryjnej (łac. Fortalitium Marianum) a w kaplicy pokutnej odmówiliśmy różaniec i  modlitwy przypisane członkom Bractwa.


Regina Regni Poloniae, ora pro nobis!


piątek, 8 września 2017

PROŚBA O MODLITWĘ


      Prosimy o modlitwę w nadesłanej intencji: "Wielu łask Bożych i opieki NMP dla Tymoteusza w pierwszą rocznicę chrztu świętego".

czwartek, 7 września 2017

ŚW. TOMASZ Z AKWINU


      Św. Tomasz z Akwinu jest niezwykle barwną postacią, nie tylko w historii Zakonu Kaznodziejskiego, ale także w historii Kościoła i Europy. Jego świętość jest dowodem na to, że możliwe do pogodzenia jest rozumowe poznanie i życie wiary.

Urodzony ok. 1225 r. w Rocca Secca w hrabstwie Akwin, swoją młodość spędził jako oblat w benedyktyńskim opactwie Monte Cassino. W 1239 r. opactwo zostało zajęte przez wojska cesarza Fryderyka II. Tomasz opuścił benedyktyński klasztor i udał się na studia do Neapolu. Tam poznał dominikanów i w 1244 r. przyjął habit Zakonu Kaznodziejskiego. Jego decyzja spotkała się ze zdecydowanym sprzeciwem rodziny. Wobec nieugiętej postawy Tomasza matka i bracia postanowili siłą powstrzymać go od kontynuowania życia w Zakonie dominikańskim. Uprowadzony przez rodzonych braci w czasie podróży do Paryża, przez rok więziony był w rodzinnej posiadłości Rocca Secca. Po otrzymaniu zgody na powrót do dominikańskiej wspólnoty, odbył nowicjat i studia w Paryżu. Następnie studiował w Kolonii pod okiem dominikanina – św. Alberta Wielkiego. Święcenia kapłańskie przyjął ok. 1250 r. W 1256 r. uzyskał najwyższy w tamtych czasach stopień naukowy – został Mistrzem Świętej Teologii.

środa, 6 września 2017

Ojciec Michał Czartoryski OP - dominikanin i żołnierz


Zdjęcie użytkownika Zbigniew Kononowicz. 

      
     73 lata temu 6 września 1944 r. podczas Powstania Warszawskiego w szpitalu wraz z ciężko rannymi został zamordowany przez Niemców Ojciec Michał Czartoryski, dominikanin, książę, inżynier architekt, żołnierz, wychowawca, społecznik.  

Cześć Jego Pamięci !

wtorek, 5 września 2017

HISTORIA LITURGII DOMINIKAŃSKIEJ 1215–1945 o. WILLIAM R. BONNIWELL OP. Rozdział XII. Liturgia godzin według Humberta


Znalezione obrazy dla zapytania liturgia dominikańska
       Gdyby pomysły Piusa X dotyczące reformy liturgicznej zastosowano do brewiarza dominikańskiego zgodnie z dominikańską tradycją i praktyką, opis oficjum Humberta mógłby zająć kilka słów. Między nowym oficjum a tym, które bracia zachowywali od trzynastego wieku, istniałyby tylko drobne różnice. Na nieszczęście reformatorzy uznali za stosowne narzucić zakonowi składankę rozróżnień i skomplikowanych rubryk, o jakich przez siedem wieków jego istnienia w nim nie słyszano. Z tego powodu konieczny będzie dość obszerny opis starego oficjum.

W Rzymie na początku trzynastego wieku istniały nie tylko dwa kalendarze, lecz także dwa różne oficja: stare oficjum rzymskie, celebrowane w bazylikach Wiecznego Miasta, i drugie, stosunkowo nowe. Nowego oficjum używali wyłącznie papież i duchowni dworu rzymskiego, preferujący je z powodu jego względnej krótkości. Było to dość nowe oficjum, przyjęte przez franciszkanów. Ponieważ nie byli oni ani mnichami, ani kanonikami regularnym, a także wiele podróżowali, wybrali krótsze oficjum rzymskie, skrócone do jednego, małego i wygodnego tomu. Po różnych zmianach wprowadzonych przez franciszkańskich mistrzów generalnych: Hajmona z Faversham, Jana z Parmy i w końcu świętego Bonawenturę, Mikołaj III w 1277 roku przyjął franciszkańskie oficjum nie tylko dla Kurii, lecz także i kościołów Rzymu[1]. „Tak oto — lamentuje Batiffol — Mikołaj III (który sam był franciszkaninem) zniósł wielkie stare oficjum rzymskie z czasów Karola Wielkiego i Hadriana I w tych rzymskich bazylikach, które pozostawały mu wierne; stare oficjum zastąpiono brewiarzem, czyli skrótem zmodernizowanego oficjum, które minoryci zachowywali od czasu Grzegorza IX”[2].

poniedziałek, 4 września 2017

Historia liturgii dominikańskiej 1215–1945 o. William Bonniwell OP: Rozdział XI. Msza według Humberta


Znalezione obrazy dla zapytania liturgia dominikańska

        Szczegółowy opis całego oficjum kościelnego w jego ostatecznym kształcie, ułożonym przez wielkiego generała Humberta z Romans, nadmiernie wydłużyłby tę opowieść. Ograniczymy się zatem tutaj do ogólnego naszkicowania Mszy i liturgii godzin według nova correctio, jak mówiono.

Badając Mszę Humberta, odkrywamy precyzję i troskę o szczegóły, jakich nie spotyka się w innych księgach liturgicznych, pochodzących z tak wczesnego okresu jak trzynasty wiek. Jasność i względna dokładność ordinarium Humberta były jedną z przyczyn, dla których ryt dominikański przyjęło w średniowieczu tak wiele diecezji i zakonów. Mówimy „względna dokładność”, gdyż także na Humberta miała wpływ dominująca w sztuce rękopiśmiennej zasada oszczędności. Przy pisaniu bardzo długich rękopisów długość pochłoniętego czasu i ilość zużytego materiału były istotnymi czynnikami ostatecznego kosztu wytworzenia; dlatego dla ograniczenia kosztów pożądana była oszczędność czasu i miejsca. Z tego powodu, gdy rubryka była powszechnie przestrzegana, zapisywanie jej uznawano za niepotrzebne. W tamtych czasach taka oszczędność nie powodowała niedogodności; jednak wskutek upływu wieków i stopniowych zmian zwyczajów nie mamy dzisiaj pewności co do treści wielu średniowiecznych rubryk.

niedziela, 3 września 2017

Pius XII: Encyklika Summi Pontificatus

Podobny obraz 
Pius XII: Encyklika Summi Pontificatus o solidarności ludzkiej i państwie totalitarnym
(20 października 1939)

        "[...]Krew tysięcy ludzi, nawet tych, którzy nie brali udziału w służbie wojskowej, a jednak zostali zabici, zanosi bolesną skargę, zwłaszcza w Polsce, narodzie tak Nam drogim, tej Polsce, która przez swą niezłomną wierność dla Kościoła i przez wielkie zasługi, jakie zdobyła, broniąc chrześcijańskiej kultury i cywilizacji – o czym historia nigdy nie zapomni – ma prawo do ludzkiego i braterskiego współczucia całej ludzkości. Położywszy swą ufność w Bogarodzicy Dziewicy, „Wspomożycielce Wiernych”, czeka ona upragnionego dnia, w którym, jak tego domagają się zasady sprawiedliwości i prawdziwie trwałego pokoju, wyłoni się wreszcie zmartwychwstała z owego jak gdyby potopu, który się na nią zwalił."

sobota, 2 września 2017

RYCERSTWO NIEPOKALANEJ - LIST NA WRZESIEŃ

O gorliwości w poznaniu Wiary Świętej

        Jest wielu ludzi, którzy odnoszą się do religii jak do jakiejś wiedzy świeckiej i uczą się jej tylko dlatego, że taki panuje zwyczaj. 

Tacy umieją nieraz na każde pytanie, odnoszące się do spraw wiary, wcale trafnie odpowiedzieć — ale w gruncie rzeczy niewiele o tę znajomość wiary dbają, a tym mniej jeszcze powodują się nią w życiu codziennym. 

U takich znajomość wiary uczepiła się pamięci, może nawet i rozumu, ale nie dotarła ani do woli, ani do ich serca, i pospolicie nie mają z niej pożytku, — lecz przeciwnie narażeni są na owo słowo Pańskie:
„Sługa, który poznał wolę Pana swego, a nie nagotował ani uczynił wedle woli Jego, wielce będzie karany”.

Inaczej postępują ci, którzy rozumieją z św. Pawłem, że   — wiara nasza święta, czyli nauka Chrystusowa jest mądrością nie przez ludzi wymyśloną, ale mądrością Bożą,   od Boga nam daną i do Boga prowadzącą.
Tacy wyznają z św. Piotrem, że to są słowa żywota wiecznego i dlatego z pokorą i wdzięcznością je przyjmują, cenią je nad wszelką naukę ludzką i usiłują coraz lepiej ją rozumieć i coraz doskonalej w całym życiu i postępowaniu swoim stosować.   — Do nich stosuje się owo błogosławione słowo św. Pawła:
—  Sprawiedliwy z wiary żyje.

piątek, 1 września 2017

INTENCJA BRACTWA RÓŻAŃCOWEGO ŚW. PIUSA V NA WRZESIEŃ

 

      W miesiącu WRZEŚNIU szczególnie modlimy się o specjalną interwencje N.M.P. z okazji 300 lat koronacji ikony jasnogórskiej na rzecz narodu polskiego i religii katolickiej.

czwartek, 31 sierpnia 2017

PROŚBA O MODLITWĘ

        Prosimy o modlitwę w nadesłanej intencji: 

"Bardzo proszę o modlitwę w intencji znalezienia pracy dla ojca wielodzietnej rodziny''.

środa, 30 sierpnia 2017

30 sierpnia: Żywot świętej Róży Limańskiej, dominikanki

Znalezione obrazy dla zapytania 30 sierpnia: Żywot świętej Róży Limańskiej,(Żyła około roku Pańskiego 1617)


        Pomiędzy mieszkańcami Ameryki święta Róża pierwsza wywalczyła sobie zaszczyt ołtarza. Urodzona w Limie, stolicy kraju Peru w Ameryce Południowej, z rodziców niezamożnych, otrzymała na chrzcie św. imię Izabeli, ale gdy matka pewnego razu nad obliczem drzemiącego dziecięcia spostrzegła prześliczną wonną różę, wszyscy odtąd nazywali ją Różą. Piękne, łagodne i milczące dziewczątko było pociechą i rozkoszą całego domu. Od szóstego roku życia przestała jeść owoce, pościła co środę, piątek i sobotę o chlebie i wodzie, sypiała tylko na twardych deskach, kładąc sobie pod głowę kamień zamiast poduszki, i wynajdywała rozmaite inne sposoby umartwienia. W ten sposób wprawiała się do posłuszeństwa i ćwiczyła się w miłości Boga i rodziców, chociaż ci często wypowiadali życzenia wbrew przeciwne jej przekonaniom. Matka, usposobiona po światowemu i dumna z piękności córki, namawiała ją bez ustanku, aby więcej dbała o stroje. Udawało się nieraz Róży łzami i prośbami ubłagać ją, aby jej zostawiła wolną wolę, kiedyindziej musiała ustępować, ale za to potajemnie przywdziewała ostrzejszą włosiennicę, a na głowę kładła srebrną przepaskę, opatrzoną wewnątrz ostrymi gwoździami na wzór ciernistej korony Jezusa Chrystusa. Z pilnością pszczółki spędzała dni całe przy hafcie i szyciu, sadziła i sprzedawała wonne kwiaty z ogródka i wspierała hojnie ubogie a liczne rodzeństwo; chorowitych rodziców opatrywała i pielęgnowała z anielską cierpliwością, spełniała wszystkie ich życzenia i spędzała im z czoła troskę i smutek. 

wtorek, 29 sierpnia 2017

Modlitwy do św. Ojca Dominika

Znalezione obrazy dla zapytania św. DominikModlitwa I

      O Święty Ojcze Dominiku, wodzu i książę zakonników, nadziejo i pociecho wszystkich do ciebie całem sercem wołających, twojej najświętszej protekcyi pokornie polecam się, ażebyś dla zacności zasług twoich od wszystkich przeciwności raczył mię bronić i z twojej obfitej pobożności uprosił mi dar łez i skruchy, ażebym godnie i serdecznie mógł opłakać tak wielkie złości moje, któremi od młodości mojej najmilszego Pana Jezusa częstokroć obrażałem. O latorośli w domu Bożym wielkie pożytki czyniąca! O naczynie złotem pełne, drogiemi kamieniami ozdobione, według serca Bożego obrane i niezliczonemi łask darami jak perłami kosztownemi obdarzone! Ciebie proszę i pod twoją protekcyę całem sercem się oddaję, błagając, abyś o mnie nędznym grzeszniku raczył pamiętać przed Bogiem, aby mi wszystkie występki moje łaskawie odpuścił, w pokucie i życiu pobożnem utwierdził, wreszcie do społeczeństwa błogosławionych dojść dozwolił, gdziebym się z tobą mógł cieszyć i wychwalać Boga na wieki. Amen.

poniedziałek, 28 sierpnia 2017

Modlitwy dominikańskie: Litania o św. Wincentym Ferreriuszu

Podobny obraz 
Kyrie elejson. Chryste elejson, Eyrie elejson.
Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.
Ojcze z Nieba Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.

Święta Marya, módl się za nami.
Święta Boża Rodzicielko,
Święta Panno nad Pannami,
Ojcze Święty Wincenty,
Święty Wincenty, wielka ozdobo Zakonu kaznodziejskiego,
Święty Wincenty, nauką Twoją Kościół Boży objaśniający,
Święty Wincenty, Niebo uweselający,
Święty Wincenty, pośle Chrystusów, na gody wieczne zapraszający
Święty Wincenty, mistyczny magnesie, żelazne grzeszników serca do Boga ciągnący,
Święty Wincenty, Ewangieliczny gospodarzu, nasienie słowa Bożego w sercach ludzkich zasiewający,
Święty Wincenty, niepokonany Dawidzie, przeciw piekielnemu Goliatowi ustawicznie wojujący,
Święty Wincenty, wierny strażniku owczarni Chrystusowej,
Święty Wincenty, drugi Mojżeszu, lud do ziemi obiecanej prowadzący,
Święty Wincenty, mistyczna lasko, w ręku Boskim cuda wielkie czyniąca,
Święty Wincenty, grzmocie, na cały świat o grzechy piorunowaniem grożący,
Święty Wincenty, gorliwy Apostole, ostateczny sąd Boski ludowi opowiadający,
Święty Wincenty, Aniele od Boga do pokazania drogi błądzącym posłany,
Święty Wincenty, Nauczycielu żywota doskonałego,
Święty Wincenty, okrzyku, mury czartowskie Babilonu obalający,

niedziela, 27 sierpnia 2017

O. Innocenty OP: “Habit dominikanina”

Znalezione obrazy dla zapytania dominikanin         
        Szatą liturgiczną dominikanina jest jego habit. Tylko do czynności świętych odprawianych przy ołtarzu wdziewa nań lniane i jedwabne szaty przepisane przez Kościół dla Mszy św. i innych nabożeństw; w chórze występuje zawsze w samym tylko habicie, bez komży.
Tkwi w tem głębokie znaczenie. Inni ludzie, a nawet duchowni, mają inne szaty na codzień, a inne na nabożeństwo - dominikanin przeciwnie, jak zawsze przebywa w domu modlitwy, którym jest cały klasztor, tak również zawsze jest w stroju liturgicznym. Pierwotny zwyczaj szedł pod tym względem tak daleko, że nawet na noc nie pozwalał się nam rozstawać z suknią liturgiczną: przez pierwsze wieki istnienia Zakonu wszyscy dominikanie spali zawsze w habicie. Dziś wzgląd na słabsze zdrowie skłonił do zarzucenia tego zwyczaju. Ale jeszcze obecnie niektóre klasztory przestrzegają go ściśle, jak n. p. klasztor w St. Maximin w południowej Francji - a w innych zakonnicy nie śpią wprawdzie w habicie, ale przynajmniej przepasani pasem i nigdy nie składają szkaplerza gdzie indziej niż na samem łóżku, aby pamiętać, że i w nocy niejako pozostają "liturgami".

sobota, 26 sierpnia 2017

Encyklika „Ingravescetibus Malis” Papieża Piusa XI (o Różańcu świętym NMP)

 

       Encyklika Jego Świątobliwości Ojca Świętego, Piusa XI, do czcigodnych braci Patriarchów, Prymasów, Arcybiskupów, Biskupów i innych Ordynariuszów pokój i jedność ze Stolicą Apostolską utrzymujących, O różańcu św. N. Maryi P.*



CZCIGODNI BRACIA
POZDROWIENIE I BŁOGOSŁAWIEŃSTWO APOSTOLSKIE


Wobec wzrastającej fali zła (Ingravescentibus malis), szerzącego się w naszych czasach, oświadczyliśmy niejednokrotnie, świeżo zaś w encyklice Divini Redemptoris1., że jedynym na nie lekarstwem jest powrót do Chrystusa i świętych Jego przykazań. Bo On jeden „ma słowa żywota wiecznego”2.; nie może bowiem ani jednostka ani społeczeństwo – jeśli wzgardzą Jego majestatem i prawem Bożym – niczego utworzyć, co by zwolna w sposób wielce żałosny nie rozpadło się w gruzy.

piątek, 25 sierpnia 2017

HISTORIA LITURGII DOMINIKAŃSKIEJ 1215–1945 WILLIAM R. BONNIWELL OP: Rozdział X. Kalendarz dominikański


Znalezione obrazy dla zapytania liturgia dominikańska
         Zanim zakon dominikański zdołał zapewnić sobie jednolity ryt, należało rozwiązać dokuczliwy problem, mianowicie jednolitego kalendarza. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że w Europie było niemal tyle samo różnych kalendarzy, ile diecezji i zakonów. Większość kalendarzy, przynajmniej od dziesiątego wieku, miała pochodzenie rzymskie. Jako że prawo kanoniczne nadało wówczas biskupom prawo wprowadzania w ich diecezjach nowych świąt, pojawiła się niekończąca się różnorodność świąt; jest ona widoczna w średniowiecznych kalendarzach.

Jednak nie należy winić za to zamieszanie biskupów. Pomysł, aby sporządzać listy lokalnych świętych, nie pochodził od nich; poddał im go Rzym. Można by się było spodziewać, że Rzym, jako głowa Kościoła powszechnego, będzie sporządzał własną listę świętych z każdego narodu, tak jak czyni dzisiaj. Jednak w konsekwencji tego, w jaki sposób w Rzymie rozwinął się kult świętych, stało się całkiem na odwrót. Chrześcijanie, którzy oddali życie za wiarę w Wiecznym Mieście, byli lepiej znani władzom kościelnym w Rzymie niż męczennicy z odległych miejsc; a staranne badanie męczeństw w odległych krajach byłoby długie, często niepewnie i ogólnie kosztowne. Było zatem nieuniknione, że wczesne rzymskie kalendarze były tworzone tylko z rzymskich świętych. Wieki później świętych, ku czci których dedykowano ołtarz w Rzymie lub których część relikwii przywieziono do tego miasta, uważano w ramach fictio juris za rzymskich i dlatego mieli oni prawo znaleźć się w lokalnym kalendarzu. To ograniczenie utrzymywało się nawet w czasach św. Dominika. Jak zauważa Schuster: „Dwunastowieczny kalendarz watykański nadal pozostaje zasadniczo spisem rzymskim i lokalnym; składa się niemal wyłącznie ze świąt świętych rzymskich lub tych świętych, którzy wskutek istnienia w Rzymie ich kościołów właściwie uzyskali prawo do uznawania ich za obywateli rzymskich”[1]. Uwagi te odnoszą się również do listy laterańskiej.

czwartek, 24 sierpnia 2017

środa, 23 sierpnia 2017

HISTORIA LITURGII DOMINIKAŃSKIEJ 1215–1945 WILLIAM R. BONNIWELL OP: Rozdział IX. Korekta Humberta


Znalezione obrazy dla zapytania liturgia dominikańska

       W 1254 roku kapituła generalna zakonu zgromadziła się w Budapeszcie na Węgrzech, aby wybrać następcę Jana Wildeshausena. Wybór elektorów padł na Humberta z Romans. Był on człowiekiem o znanych zdolnościach i głębokiej wiedzy. Co więcej, mieszkał w Rzymie, gdzie był prowincjałem prowincji rzymskiej i wyróżniał się studiami liturgicznymi. Był on właściwym człowiekiem do rozwiązania problemów liturgicznych zakonu. Kapituła generalna upoważniła go zatem nie tylko do poprawienia ksiąg liturgicznych, lecz także do ustalenia całego oficjum i wszystkiego, co się z nim wiązało[1]. Wszystkich zaś tych, którzy dostrzegali jakiekolwiek usterki w liturgii, poproszono o napisanie do generała na następnej kapitule[2].

Zaufanie ojców kapitulnych do umiejętności liturgicznych Humberta było tak wielkie, że podjęli pierwszy konieczny krok do przekształcenia proponowanej korekty w obowiązek konstytucyjny:
„Czynimy rozpoczęcie: W rozdziale konstytucji zatytułowanym »Oficjum Kościoła«, gdzie czytamy — Zarządzamy, aby wszyscy bracia jednolicie zachowywali całe oficjum, tak dziennie, jak i nocne — należy dodać: zgodnie z układem i egzemplarzem czcigodnego Ojca, brata Humberta, generała Zakonu”[3].