Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela druga Wielkiego Postu - Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki

 

KRÓTKIE

NAUKI HOMILETYCZNE

na niedziele i uroczystości całego roku

WEDŁUG

Postylli Katolickiej Większej

KS. JAKUBA WUJKA SI

OPRACOWAŁ

BP WŁADYSŁAW KRYNICKI

––––––––

Niedziela druga Wielkiego Postu

Zadziwi niejednego cud, opisany w dzisiejszej Ewangelii. Nie to przecież było cudem, że Zbawiciel okazał chwałę swoją niebieską, jak raczej to, że ją przez cały ciąg doczesnego życia zakrywał przed oczami ludzi, aby stać się nam podobnym we wszystkim prócz grzechu i aby móc dokonać sprawy naszego odkupienia przez swą mękę i ofiarę krzyżową. Chciał jednak przed śmiercią swoją niektórych uczniów mocniej utwierdzić w wierze i zabezpieczyć, aby się nie gorszyli z upokorzeń i zelżywości, jakie Go spotkać miały. W tym celu raczył im się ukazać w chwale i majestacie swoim, iżby później zrozumieli, że męka Jego niewinna nie była poniewolną, lecz dobrowolnie i z miłości podjętą dla zbawienia świata.

Wziął tedy Boski Pan nasz trzech uczniów na górę wysoką. Według starożytnego a powszechnego podania była to góra Tabor, leżąca w północnej części Palestyny, niezbyt daleko od miasta Nazaretu. Owymi wybranymi uczniami byli: Piotr, Jan i Jakub, brat poprzedniego. Tych trzech Zbawiciel chciał mieć świadkami przedniejszych spraw swoich, jak wskrzeszenia córki Jaira i modlitwy w Ogrójcu. Byli to zresztą wybitniejsi i doskonalsi pomiędzy Apostołami: Piotr miał być głową i fundamentem Kościoła Jego, Jan stróżem i opiekunem świętej Matki Jego, a Jakub pierwszym męczennikiem Jego. – Zawiódł ich Pan Jezus na górę osobną, na modlitwę, kto bowiem chce tajemnice Boże poznawać i rozmyślać o rzeczach niebieskich, musi się odłączyć od zgiełku i gwaru świata, gdyż ciało i krew tego mu nie objawi. Kto na dole stoi, to jest komu smakują ziemskie i cielesne rzeczy: obżarstwo, pijaństwo, nieczystość, pycha i nieposłuszeństwo, ten rzeczy niebieskich pojąć nie może; a jako żaby w błocie rechcą, tak i on w kałuży pożądliwości swoich Boga i Kościół Jego bluźnić się odważa. – Na owej modlitwie, jak pisze św. Łukasz Ewangelista, przemienił się Pan Jezus. A oblicze Jego rozjaśniało jako słońce, szaty zaś Jego stały się białe, jako śnieg (Mt. XVII, 2). Okazał tu na chwilę chwałę i uwielbienie ciała i duszy swojej, jakim ustawicznie zachwyca w niebie wybranych. Dał nam też poznać, jaki będzie stan ciał naszych po zmartwychwstaniu i jaką chwałę mieć będą ci, o których On sam powiedział: Sprawiedliwi świecić będą, jako słońce w Królestwie Ojca ich (Mt. XIII, 43). To samo wyraża Paweł św., gdy mówi: Zbawiciela oczekiwamy, Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przemieni ciało podłości naszej, przypodobane ciału jasności swojej (Filip. III, 20-21). Wielka to godność, że ciała nasze mają być podobne chwalebnemu ciału Zbawiciela. Szanujmy je przeto i nie nadużywajmy ich do grzechu. Gdybyśmy to często mieli na pamięci, nigdy by nie było tak wiele niewstrzemięźliwości, plugastwa i nierządu między chrześcijanami.

Nowenna na cześć świętego Józefa. Drugi dzień Nowenny

 

Drugi dzień Nowenny.

Święty Piastunie Człowieka-Boga,
Gdy przyjdzie na mnie ostateczna trwoga,
Bądź Opiekunem w ten czas duszy mojej,
By nie zginęła przy Opiece Twojej.

Patryarcho nowego Zakonu, święty Józefie, z serdeczną radością przyjęłeś zwiastowanie Anioła, że Syn najczystszej oblubienicy Twojej się począł z Ducha świętego i zbawi świat. Módl się za nami, abyśmy zawsze uwielbiali Jezusa jako Boga naszego i Zbawiciela duszy naszej nieśmiertelnej. Uproś nam w frasunku i dolegliwościach tego życia doczesnego łaskę dobrej i szczęśliwej śmierci i żywot wieczny. Amen.

Modlitwy na cześć siedmiu boleści i siedmiu radości świętego Józefa,
Litania do świętego Józefa.

Miesiąc marzec, poświęcony św. Józefowi - Wcielenie Syna Bożego

 

11 marzec

Wcielenie Syna Bożego.

 

Wierzyć powinniśmy, że w Chrystusie Panu są dwie natury, natura Boska i ludzka. Natura ludzka jest nierozdzielnie połączona z naturą ludzką w jednej Boskiej Osobie Chrystusa. Chrystus Pan jest zarazem Bogiem i człowiekiem. Bogiem jest od wieków, człowiekiem się stał w czasie, rodząc się z Maryi Panny. Przyjąwszy człowieczeństwo, nie utracił Bóstwa. 

 
Gdy Marya rzekła do Anioła: "Jakoż się to stanie, gdyż męża nie znam?", odpowiedział jej Anioł: "Duch święty zstąpi na cię a moc Najwyższego zaćmi Tobie. Przetóż i to Święte, co się z Ciebie zrodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto Elżbieta krewna Twoja, i ona poczęła Syna w starości swojej: a ten miesiąc szósty jest onej, którą zowią niepłodną. Bo u Boga nie będzie żadne słowo niepodobne".

I rzekła Marya: "Oto ja służebnica Pańska, niechaj mi się stanie według słowa Twego". I odszedł od niej Anioł.

Wielka i niepojęta jest tajemnica dla rozumu ludzkiego, że Syn Boży stał się człowiekiem. Upokarzamy się przed Chrystusem Panem, który w żywocie przeczystej Panny przyjął człowieczeństwo. Uwielbiajmy świętego Józefa, że w jego domu stało się zbawienie wszystkiemu ludowi!

Nowenna na cześć świętego Józefa. Pierwszy dzień Nowenny

 

Nauka.

Nowenna na cześć świętego Józefa bywa odprawiona tak, że poprzedza uroczystość główną świętego Józefa (19 marca; w tym roku - 20 marca), jako też uroczystość jego Opieki (w trzecią niedzielę po Wielkiejnocy).

W każdy dzień Nowenny odpraw modlitwy na cześć siedmiu boleści i siedmiu radości świętego Józefa poniżej podane, przez co zyskasz na każdy dzień odpust 300 dni. Dołącz, jeżeli masz czas, jeszcze inne modlitwy na cześć świętego Józefa w tej książeczce się znajdujące, na przykład Litanię do świętego Józefa itd. Ćwicz się też w cnotach, jakiemi jaśniał święty Józef, w posłuszeństwie, w pokorze, w cierpliwości, w pilnej pracy, w trzeźwości itd.

Całą Nowennę możesz ofiarować Bogu, aby Pan Bóg, przez zasługi św. Józefa udzielił ci szczęśliwej śmierci. Ufaj w Opiekę świętego Józefa!

Pierwszy dzień Nowenny.

Święty Piastunie Człowieka-Boga,
Gdy przyjdzie na mnie ostateczna trwoga,
Bądź Opiekunem w ten czas duszy mojej,
By nie zginęła przy Opiece Twojej.

Święty Józefie, od Boga i ludzi jesteś ukochany, albowiem jesteś łaski Bożej pełen jako oblubieniec Najświętszej Bogarodzicy i opiekun Syna Bożego Jezusa. Teraz jesteś w niebie z Aniołami, wielbiąc Boga na wieki. Spojrzyj z nieba na mnie człowieka śmiertelnego, bądź moim obrońcą w każdej potrzebie i słabości mojej, osobliwie bądź mi pomocnikiem w strasznej godzinie śmierci. Opiece Twojej polecam umierających i duszę moją. Amen.

Modlitwy na cześć siedmiu boleści i siedmiu radości świętego Józefa,
Litania do świętego Józefa.

Miesiąc marzec, poświęcony św. Józefowi - Zwiastowanie najświętszej Panny Maryi

 

10 marzec

Zwiastowanie najświętszej Panny Maryi.

 

Podczas gdy święty Józef dom swój opuścił, aby w Nazarecie lub w pobliżu miasta pracą rąk swoich na chleb dla siebie i dla swojej kochanej małżonki Maryi zarabiał, Marya Panna krzątała się około prac domowych i wolne chwile poświęciła modlitwie.

Marya zatapiała się w rozmyślaniu Pisma świętego i wzdychała do Pana Boga, aby z nieba zesłał jako rosę Zbawiciela i ożywił narody.

Prawdopodobnie najświętsza Panna zatopioną była w rozmyślaniu proroka Izajasza, który przepowiedział, że Zbawiciel świata narodzi się z panny z pokolenia Dawidowego. Tedy niespodzianie mieszkanie Maryi oświeciło się jasnością niebieską! Posłan jest onego czasu Anioł Gabryel od Boga do niej i pozdrowił ją: "Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami".

Która gdy usłyszała, zatrwożyła się na mowę jego i myśliła, jakieby to było pozdrowienie. I rzekł jej Anioł: "Nie bój się Maryo, albowiem nalazłaś łaskę u Boga. Oto poczniesz w żywocie i porodzisz Syna i nazwiesz imię jego Jezus. Ten będzie wielki i będzie zwan Synem Najwyższego; i da mu Pan stolicę Dawida Ojca jego i będzie królował w domu Jakóbowym na wieki, a królestwu jego nie będzie końca".

Weissa Apologia chrystianizmu - Bp Michał Nowodworski

WEISSA APOLOGIA CHRYSTIANIZMU

 

Natur und Uebernatur. – Grundzüge einer Kulturgeschichte. – Der Apologie des Christenthums dritter Band. – Durch Fr. Albert Maria Weiss, O. P. (Freiburg, in Br. 1884, str. XIII i 926)

BP MICHAŁ NOWODWORSKI

Znakomite dzieło dominikanina niemieckiego Alberta Weiss'a Apologia chrystianizmu ze stanowiska nauki moralności, którego trzecia część niedawno wyszła pod wyżej wymienionym tytułem, jest wielce na dobie, nie tylko ze względu na dążność swoją, ale także i z tego powodu, że w bliskim pozostaje ono związku z panującym obecnie w filozoficznych poglądach pesymizmem. Podobnie jak Schopenhauer i Hartmann, wychodzi także Weiss ze stanowiska zła, rozpościerającego się w świecie. Kto przeczyta dwa pierwsze tomy tego dzieła, ten zapewne nigdy nie zapomni straszliwego obrazu nowoczesnej kultury "humanistycznej"; skreślonego przez autora "Apologii", owej kultury tak wysławianej, na pozór świetnej, a wewnątrz tak zgniłej i strupieszałej. Weiss, podobnie jak Hartmann, nie obwija myśli swoich w konwencjonalne frazesy, ilekroć chodzi o wykazanie, jak to cały postęp nowoczesny, wszystkie wynalazki i odkrycia, i olbrzymie przedsięwzięcia naukowe i socjalne wzmagają tylko nędzę i nikczemność, coraz dotkliwiej jątrząc i otwierając rany społeczne. Lecz gdy filozof pesymizmu wskazuje jako jedyne wyjście z szalonych orgii i z piekła życia współczesnego – unicestwienie istoty ludzkiej, pogrążenie się w nicość, autor "Apologii" podaje śmiertelnie schorzałej ludzkości jedyne skuteczne, nieomylne lekarstwo, stawiając jej przed oczy prawdę i łaskę chrystianizmu. Wszystkie cierpienia, wszystkie dysonanse, wszystkie troski i walki żywota ziemskiego wyrównywają się, łagodnieją i milkną w jednającym wszystko odkupieniu przez Chrystusa – ubi abundavit delictum, superabundavit gratia (a). "Nie możemy więc, za przykładem pesymistów, powiada Weiss, oddawać się rozpaczy... W chrystianizmie posiadamy religię, która uczy wprawdzie znosić i cierpieć, ale która nie zna, co to jest zwątpienie i rozpacz, religię wyrozumiałości, jak również walki, religię dzielności i łagodności. Obcymi jej są: pośpiech gorączkowy i burzenie namiętne a ślepe, jak również martwota, wszystko poświęcająca dla używania ciszy chwilowej. Religia ta uczy zwyciężać znoszeniem krzywd i cierpień – a opierać się czynieniem dobrze. Poskramia ona szemrzących, łagodzi uporczywych i twardego serca, miękczy potężnych, hartuje słabych, ubogich czyni zadowolonymi z losu swego, podwładnych posłusznymi, bogatych miłosiernymi. Kto według jej ducha żyje, ten umie uszanować węzły łączące chwilę obecną z przeszłością, ten cierpliwie oczekuje lepszej przyszłości, przygotowując takową spełnianiem obowiązków, jakie na każdym członku społeczeństwa ciążą. Religia ta i tylko ona uczy, jak człowiek może z godnością znosić cierpienia żywota ziemskiego, jak ma życie swoje podnosić i uświęcać miłością i spełnianiem w małych rzeczach rzeczy wielkich, jak znój pracy i boleści, i chwile wytchnienia uszlachetniać" (str. 14).

Miesiąc marzec, poświęcony św. Józefowi - Czemu najświętsza Panna Marya Józefowi została poślubioną

 

9 marzec

Czemu najświętsza Panna Marya
Józefowi została poślubioną.

 

Święty Hieronim podaje cztery przyczyny, dla których najświętsza Panna Marya została poślubioną Józefowi. Stało się to dla tego, aby przez pokolenie Józefa, który pochodził z rodu króla Dawida, pochodzenie Maryi i jej Syna Chrystusa z pokolenia Dawidowego publicznie zostało potwierdzonem. Albowiem w starym Zakonie nie wolno było z pokolenia innego pojąć małżonki. Jeżeli Józef był z pokolenia Dawidowego, tedy i Marya małżonka jego!

Drugą przyczyną były ustawy starego Zakonu. Najświętsza Panna musiała być małżonką, jeżeli się miała stać matką Syna Bożego. Bo gdyby go była porodziła, nie mając oblubieńca, byłaby według starego Zakonu ukamieniowaną jako cudzołożnica i jej Syn byłby uważany jako podrzutek i odrzucony od ludzi. Małżeństwo Maryi z Józefem było obroną honorową Maryi i Chrystusa. Trzecia przyczyna była, aby najświętsza Panna w uciskach swoich, osobliwie w ucieczce do Egiptu, miała obrońcę i pocieszyciela.

Śp. O. Albert Maria Weiss OP - Ks. Marian Osowicki

 

SPOŁECZEŃSTWO i WYCHOWANIE

Śp. O. Albert Maria Weiss OP

KS. MARIAN OSOWICKI

W nocy z dnia 15 na 16 sierpnia zmarł na paraliż serca O. Albert Maria Weiss z zakonu kaznodziejskiego w Fryburgu szwajcarskim.

W osobie zmarłego stracił Kościół katolicki jednego z najwybitniejszych teologów i apologetów doby obecnej, a zakon św. Dominika współbrata, który rozniósł sławę tegoż zakonu po całej Europie w czasach dzisiejszych.

O. Weiss doczekał się prawdziwie sędziwego wieku, bo liczył 81 lat życia. Dnia 18 sierpnia odbył się pogrzeb zwłok jego w kolegiacie św. Michała, patrona apologetów, któremu to patronowi dedykował ostatnie swe dzieło: Lebensweg und Lebenswerk. Ein modernes Prophetenleben, które wydał krótko przed swoją śmiercią.

O. Weiss był chlubą katolickiej uczoności, był prawdziwym szermierzem Chrystusowym, a zakon jego i uniwersytet Fryburski, gdzie przez 30 lat jako profesor działał, zawsze będą go miały w miłej pamięci. Ostatnie jego lata tułaczki tu na ziemi były mu nieustannym przygotowywaniem się na śmierć. Przy pogrzebie śp. O. Berthiera z całym wysiłkiem ciała zdobył się na towarzyszenie orszakowi pogrzebowemu swego współbrata i powiedział przy tym: "Teraz przyjdzie na mnie kolej". Słowa te spełniły się aż nadto wcześnie. Prawie że cudownie uzdrowiony po ciężkiej chorobie, ogłosił swoje złote Vademecum "Jezus Chrystus", jako Apologia perennis chrześcijaństwa.

Z książki tej ukazuje się nam O. Weiss w całej swej wielkości i daje nam poznać, że najgłębszą jego pobudką do pracy była jego miłość do Jezusa Chrystusa.

O tej książce sam pisze: "Nic takiego nie znalazłem, co mogłoby mi dać pewną ufność przy ukazaniu przed Twoim trybunałem sędziowskim, jak te kilka stronic, w których chciałem o Tobie bełkotać". Z książeczką tą chciał stanąć przed Sądem Bożym; stąd też prosił, aby mu dano książkę tę do trumny, co też uczyniono.