Żywot świętego Piotra, Męczennika
(Żył około roku Pańskiego 1252)
Święty Piotr, jeden z pierwszych Męczenników z zakonu Ojców
Dominikanów, urodził się w Weronie, mieście włoskim, około roku
Pańskiego 1205. Rodzice jego należeli do herezji katarów i manichejczyków,
której członkowie pod pozorem wyznawania czystej wiary chrześcijańskiej
oddawali się największym niecnotom i żyli w okrutnej niezgodzie z
świętym Kościołem katolickim. Mimo, że byli wyznawcami sekty, posyłali
utalentowanego chłopca do szkoły katolickiej, w tej myśli, że dziecko
nie odniesie głębszego wrażenia z nauk katolickich i że nauka domowa
później zatrze wszystko, co by oni uważali za niezgodne z własnymi
przekonaniami. Zawiedli się ogromnie, gdyż Piotr z wielkim upodobaniem
przykładał się do nauk i do nabożeństwa katolickiego. Daremne były potem
usiłowania rodziców, aby mu wpoić inne przekonania.
Mając lat szesnaście udał się Piotr na uniwersytet do Bolonii i
zamieszkał u krewnych, którzy tak samo jak jego rodzice byli
heretykami. Ci, wiedząc że nic szkodliwszego dla wiary jak życie
wyuzdane, wystawiali go na wszelkie pokusy cielesne, ale jego święty
Anioł Stróż dopomógł mu do ich przezwyciężenia, tak jak dopomógł owym
trzem niewinnym młodzieńcom w piecu ognistym w Babilonie. Utrwalony w
łasce Bożej, mając obawę przed słabością własnego ciała, uprosił
świętego Dominika, który podówczas zadziwiał świat cnotami, aby go
przyjął do zakonu, jaki niedawno był założył. Złożywszy śluby zakonne,
umartwiał ciało najsurowszą pokutą i zaparciem się siebie, poszcząc i
bezsennie spędzając noce na bezustannej modlitwie, tak, że wkrótce stał
się wzorem wszystkich zakonników.