PROŚBA O MODLITWĘ

        Prosimy o modlitwę w nadesłanej intencji: 

"Bardzo proszę o modlitwę w intencji znalezienia pracy dla ojca wielodzietnej rodziny''.

30 sierpnia: Żywot świętej Róży Limańskiej, dominikanki

(Żyła około roku Pańskiego 1617)

        Pomiędzy mieszkańcami Ameryki święta Róża pierwsza wywalczyła sobie zaszczyt ołtarza. Urodzona w Limie, stolicy kraju Peru w Ameryce Południowej, z rodziców niezamożnych, otrzymała na chrzcie św. imię Izabeli, ale gdy matka pewnego razu nad obliczem drzemiącego dziecięcia spostrzegła prześliczną wonną różę, wszyscy odtąd nazywali ją Różą. Piękne, łagodne i milczące dziewczątko było pociechą i rozkoszą całego domu. Od szóstego roku życia przestała jeść owoce, pościła co środę, piątek i sobotę o chlebie i wodzie, sypiała tylko na twardych deskach, kładąc sobie pod głowę kamień zamiast poduszki, i wynajdywała rozmaite inne sposoby umartwienia. W ten sposób wprawiała się do posłuszeństwa i ćwiczyła się w miłości Boga i rodziców, chociaż ci często wypowiadali życzenia wbrew przeciwne jej przekonaniom. Matka, usposobiona po światowemu i dumna z piękności córki, namawiała ją bez ustanku, aby więcej dbała o stroje. Udawało się nieraz Róży łzami i prośbami ubłagać ją, aby jej zostawiła wolną wolę, kiedyindziej musiała ustępować, ale za to potajemnie przywdziewała ostrzejszą włosiennicę, a na głowę kładła srebrną przepaskę, opatrzoną wewnątrz ostrymi gwoździami na wzór ciernistej korony Jezusa Chrystusa. Z pilnością pszczółki spędzała dni całe przy hafcie i szyciu, sadziła i sprzedawała wonne kwiaty z ogródka i wspierała hojnie ubogie a liczne rodzeństwo; chorowitych rodziców opatrywała i pielęgnowała z anielską cierpliwością, spełniała wszystkie ich życzenia i spędzała im z czoła troskę i smutek. 

Modlitwy do św. Ojca Dominika

Modlitwa I

      O Święty Ojcze Dominiku, wodzu i książę zakonników, nadziejo i pociecho wszystkich do ciebie całem sercem wołających, twojej najświętszej protekcyi pokornie polecam się, ażebyś dla zacności zasług twoich od wszystkich przeciwności raczył mię bronić i z twojej obfitej pobożności uprosił mi dar łez i skruchy, ażebym godnie i serdecznie mógł opłakać tak wielkie złości moje, któremi od młodości mojej najmilszego Pana Jezusa częstokroć obrażałem. O latorośli w domu Bożym wielkie pożytki czyniąca! O naczynie złotem pełne, drogiemi kamieniami ozdobione, według serca Bożego obrane i niezliczonemi łask darami jak perłami kosztownemi obdarzone! Ciebie proszę i pod twoją protekcyę całem sercem się oddaję, błagając, abyś o mnie nędznym grzeszniku raczył pamiętać przed Bogiem, aby mi wszystkie występki moje łaskawie odpuścił, w pokucie i życiu pobożnem utwierdził, wreszcie do społeczeństwa błogosławionych dojść dozwolił, gdziebym się z tobą mógł cieszyć i wychwalać Boga na wieki. Amen.

Modlitwy dominikańskie: Litania o św. Wincentym Ferreriuszu

 

Kyrie elejson. Chryste elejson, Eyrie elejson.
Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.
Ojcze z Nieba Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.

Święta Marya, módl się za nami.
Święta Boża Rodzicielko,
Święta Panno nad Pannami,
Ojcze Święty Wincenty,
Święty Wincenty, wielka ozdobo Zakonu kaznodziejskiego,
Święty Wincenty, nauką Twoją Kościół Boży objaśniający,
Święty Wincenty, Niebo uweselający,
Święty Wincenty, pośle Chrystusów, na gody wieczne zapraszający
Święty Wincenty, mistyczny magnesie, żelazne grzeszników serca do Boga ciągnący,
Święty Wincenty, Ewangieliczny gospodarzu, nasienie słowa Bożego w sercach ludzkich zasiewający,
Święty Wincenty, niepokonany Dawidzie, przeciw piekielnemu Goliatowi ustawicznie wojujący,
Święty Wincenty, wierny strażniku owczarni Chrystusowej,
Święty Wincenty, drugi Mojżeszu, lud do ziemi obiecanej prowadzący,
Święty Wincenty, mistyczna lasko, w ręku Boskim cuda wielkie czyniąca,
Święty Wincenty, grzmocie, na cały świat o grzechy piorunowaniem grożący,
Święty Wincenty, gorliwy Apostole, ostateczny sąd Boski ludowi opowiadający,
Święty Wincenty, Aniele od Boga do pokazania drogi błądzącym posłany,
Święty Wincenty, Nauczycielu żywota doskonałego,
Święty Wincenty, okrzyku, mury czartowskie Babilonu obalający,

O. Innocenty OP: “Habit dominikanina”

         

        Szatą liturgiczną dominikanina jest jego habit. Tylko do czynności świętych odprawianych przy ołtarzu wdziewa nań lniane i jedwabne szaty przepisane przez Kościół dla Mszy św. i innych nabożeństw; w chórze występuje zawsze w samym tylko habicie, bez komży.

Tkwi w tem głębokie znaczenie. Inni ludzie, a nawet duchowni, mają inne szaty na codzień, a inne na nabożeństwo - dominikanin przeciwnie, jak zawsze przebywa w domu modlitwy, którym jest cały klasztor, tak również zawsze jest w stroju liturgicznym. Pierwotny zwyczaj szedł pod tym względem tak daleko, że nawet na noc nie pozwalał się nam rozstawać z suknią liturgiczną: przez pierwsze wieki istnienia Zakonu wszyscy dominikanie spali zawsze w habicie. Dziś wzgląd na słabsze zdrowie skłonił do zarzucenia tego zwyczaju. Ale jeszcze obecnie niektóre klasztory przestrzegają go ściśle, jak n. p. klasztor w St. Maximin w południowej Francji - a w innych zakonnicy nie śpią wprawdzie w habicie, ale przynajmniej przepasani pasem i nigdy nie składają szkaplerza gdzie indziej niż na samem łóżku, aby pamiętać, że i w nocy niejako pozostają "liturgami".

Encyklika „Ingravescetibus Malis” Papieża Piusa XI (o Różańcu świętym NMP)

 

       Encyklika Jego Świątobliwości Ojca Świętego, Piusa XI, do czcigodnych braci Patriarchów, Prymasów, Arcybiskupów, Biskupów i innych Ordynariuszów pokój i jedność ze Stolicą Apostolską utrzymujących, O różańcu św. N. Maryi P.^*

CZCIGODNI BRACIA
POZDROWIENIE I BŁOGOSŁAWIEŃSTWO APOSTOLSKIE

Wobec wzrastającej fali zła (Ingravescentibus malis), szerzącego się w naszych czasach, oświadczyliśmy niejednokrotnie, świeżo zaś w encyklice Divini Redemptoris^1., że jedynym na nie lekarstwem jest powrót do Chrystusa i świętych Jego przykazań. Bo On jeden „ma słowa żywota wiecznego”^2.; nie może bowiem ani jednostka ani społeczeństwo – jeśli wzgardzą Jego majestatem i prawem Bożym – niczego utworzyć, co by zwolna w sposób wielce żałosny nie rozpadło się w gruzy.

HISTORIA LITURGII DOMINIKAŃSKIEJ 1215–1945 WILLIAM R. BONNIWELL OP: Rozdział X. Kalendarz dominikański

         Zanim zakon dominikański zdołał zapewnić sobie jednolity ryt, należało rozwiązać dokuczliwy problem, mianowicie jednolitego kalendarza. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że w Europie było niemal tyle samo różnych kalendarzy, ile diecezji i zakonów. Większość kalendarzy, przynajmniej od dziesiątego wieku, miała pochodzenie rzymskie. Jako że prawo kanoniczne nadało wówczas biskupom prawo wprowadzania w ich diecezjach nowych świąt, pojawiła się niekończąca się różnorodność świąt; jest ona widoczna w średniowiecznych kalendarzach.

Jednak nie należy winić za to zamieszanie biskupów. Pomysł, aby sporządzać listy lokalnych świętych, nie pochodził od nich; poddał im go Rzym. Można by się było spodziewać, że Rzym, jako głowa Kościoła powszechnego, będzie sporządzał własną listę świętych z każdego narodu, tak jak czyni dzisiaj. Jednak w konsekwencji tego, w jaki sposób w Rzymie rozwinął się kult świętych, stało się całkiem na odwrót. Chrześcijanie, którzy oddali życie za wiarę w Wiecznym Mieście, byli lepiej znani władzom kościelnym w Rzymie niż męczennicy z odległych miejsc; a staranne badanie męczeństw w odległych krajach byłoby długie, często niepewnie i ogólnie kosztowne. Było zatem nieuniknione, że wczesne rzymskie kalendarze były tworzone tylko z rzymskich świętych. Wieki później świętych, ku czci których dedykowano ołtarz w Rzymie lub których część relikwii przywieziono do tego miasta, uważano w ramach fictio juris za rzymskich i dlatego mieli oni prawo znaleźć się w lokalnym kalendarzu. To ograniczenie utrzymywało się nawet w czasach św. Dominika. Jak zauważa Schuster: „Dwunastowieczny kalendarz watykański nadal pozostaje zasadniczo spisem rzymskim i lokalnym; składa się niemal wyłącznie ze świąt świętych rzymskich lub tych świętych, którzy wskutek istnienia w Rzymie ich kościołów właściwie uzyskali prawo do uznawania ich za obywateli rzymskich”^[1]. Uwagi te odnoszą się również do listy laterańskiej.

PROŚBA O MODLITWĘ

      Prosimy o modlitwę w nadesłanej intencji: "za Aleksandra w bardzo trudnym momencie życia"