Responsorium do św. Dominika "O Spem Miram"

O istocie życia zakonnego - św. Tomasz z Akwinu

      

         Religijność jest to cnota oddania się służbie Bogu i Jego czci, a to jest szczególnym zadaniem zakonników, jak wskazuje sama nazwa łacińska "religiosi", jako tych, którzy całkowicie mają się oddać służbie Bogu, i dlatego zakon oznacza ten stan doskonałości. Celem stanu jest doskonałość  miłości, gdyż stan ten jest pewnego rodzaju szkołą, czy zaprawą zmierzającą do osiągnięcia owej doskonałości. Otóż by ów cel osiągnąć, można używać różnych zabiegów czy ćwiczeń. Jest jasne, że od tego, kto ma na widoku cel i czyni wysiłki, by go zdobyć, nie żąda się by go już osiągnął, ale żeby zmierzał do niego drogą wiodącą do niego. Dla tego ten, kto wstępuje do zakonu, nie musi posiadać doskonałej cnoty miłości; ma jednak obowiązek dążyć do niej i czynić wysiłki by ją osiągnąć. Z tego samego powodu nie ma obowiązku spełnienia tego, co jest doskonałą miłością; ma jednak obowiązek dążenia do spełnienia tego. Ale grzeszy, gdy tym pogardza. Nie ma też obowiązku podejmowania wszystkich zabiegów czy ćwiczeń, którymi osiąga się doskonałość, ale ma obowiązek spełnić te , które wyznacza mu reguła, jaką przyjął składając śluby. Kto wstępuje do zakonu, nie ślubuje , że jest czy będzie doskonały, ale że włoży cały wysiłek w osiąganiu doskonałości; tak jak ten kto zapisuje się do szkoły, nie głosi że ma wiedzę, lecz że dołożył starań, by ją zdobywać. 

Za: https://domini-canes.blogspot.com/2019/02/o-istocie-zycia-zakonnego-sw-tomasz-z.html?fbclid=IwAR1bPjTkc604Uq0UF5f2USkh4NQJo8MsXyukjApuej9pV2ZU3EPvpoI5vxc 

KS. PIOTR XIMENES: WYKŁAD NA NA NIEDZIELĘ MIĘSOPUSTNĄ

 

Ewangelia u Łukasza św. w rozdz. 8

Gdy się wielka rzesza schodziła, i z miast kwapili się do Jezusa, rzekł przez podobieństwo: wyszedł ten, który sieje, siać nasienie swoje. To nasienie znaczy według wykładu samegoż Zbawiciela Jezusa Chrystusa słowo Boże, tak zewnętrzne nauki, które słyszymy uszami ciała, jako też wewnętrzne natchnienia Boskiego, które się nam w głębi serca czuć i słyszeć daje. To ostatnie dobrze przyjęte, jest zdolne przygotować i usposobić serce do przyjęcia wszelkiej nauki duchownej zewnętrznie, i dania nam jej wyrozumienia, bez niego zaś przeciwnie, słowa obijać się będą o uszy nasze, a do głębi duszy nie dojdą, i to drogie nasienie rozproszy się, nim do serc naszych dopadnie. Nasienie wewnętrznych natchnień sieje sam Bóg, przemawiając tajemnie do serc ludzkich, nasienie zewnętrzne słowa Bożego sieją kaznodzieje, spowiednicy i wszyscy ci ludzie, którzy swoją nauką, swymi pismami, swymi rozmowami drugich oświecać starają się. Ziemia jest dusza nasza ze swymi siłami. Pamięć nasza zdolna jest przyjmować święte myśli, i wyobrażenia rzeczy niebieskich. Pojęcie, oświecenie Boskie, przeniknięcie myśli Boga, zbawienne rady względem postępowania naszego, i tajemne upomnienia sumienia, które przychwala dobrym, a nagania złym sprawom. Wola nasza zdolna przyjmować święte poruszenia łaski, pociągające ją do pełnienia cnót i zamiłowania środków do doskonałości wiodących. Prośmy usilnie Boga, aby raczył uprawiać i siać dobre ziarno na roli duszy naszej, bo bez Jego dokładania się, ziemia ta czczą i nieużyteczną zostanie, i żadnych owoców nie wyda.

Św. Franciszek Salezy: Opatrzność normalnie nie narusza praw natury

 

Św. Franciszek Salezy
,,TRAKTAT O MIŁOŚCI BOŻEJ"

       Nieraz przychodzi na świat dwoje bliźniąt - jedno pełne życia i otrzymuje chrzest święty, a drugie, rodząc się, traci życie doczesne zanim mogłoby odrodzić się do życia wiecznego; a zatem, jedno z nich zostaje dziedzicem nieba, drugie zaś jest pozbawione tego dziedzictwa. Dlaczego Opatrzność Boża dopuściła tak różny los dla obydwu? Na pewno, można powiedzieć, Opatrzność normalnie nie narusza praw natury - jedno z bliźniąt rodzi się silne, a drugie za słabe do pokonania wysiłku wyjścia z łona matki i umiera zanim mogłoby przyjąć chrzest święty, gdy tymczasem drugie żyje. Opatrzność Boża nie chciała przeszkodzić zwykłemu biegowi naturalnych przyczyn. Zbieg zaś tych przyczyn spowodował, że to niemowlę nie zostało ochrzczone. I rzeczywiście, ta odpowiedź jest właściwa, jednak zdaniem św. Pawła i św. Augustyna - nie powinniśmy zastanawiać się długo nad tym, bo chociaż ta uwaga jest słuszna, to mogą zachodzić przecież jeszcze inne przyczyny, które Bóg dla siebie zastrzegł i ukaże je nam dopiero w niebie. Wówczas - według św. Augustyna - nie będzie już tajemnicą, dlaczego raczej ten niż tamten został wybrany, choć równocześnie się rodzili, ani dlaczego Chrystus nie uczynił cudów u tych, którzy pokutowaliby na ich widok, a okazał je tym, którzy nie chcieli uwierzyć. Natomiast gdzie indziej ten sam Święty, mówiąc o grzesznikach, z których jednych zostawia Bóg w nieprawościach, a innych dźwiga, pytał - dlaczego zostawia jednego, a drugiego nie? I odpowiadał: trudno to pojąć i nie godzi się tego dociekać, wystarcza jedynie wiedzieć, że od Boga zależy, iż człowiek stoi - a nie pochodzi od Niego, że upada. Stwierdzał, iż jest to także ukryte dla rozumu ludzkiego, a zwłaszcza dla niego samego.

Fragment ,,Traktat o Miłości Bożej" str. 238-239

Za:  https://mocniwwierzeuplf.blogspot.com/2019/02/sw.html?fbclid=IwAR1w0mPWq-CTYHmmsUSfSdPkaqw62Y7W_MOWkL5Mdrjn3oOJpKgjlmJMUt0

o. Maksymilian M. Kolbe: Nie mieszajcie uczucia z miłościa

        "Nie mieszajcie, Drodzy Bracia, uczucia z miłością, że jak jest uczucie, to jest i miłość, a jak nie ma uczucia, to nie ma też miłości. Tak nie jest. Nieraz nie ma może żadnego uczucia ani zapału do jakiejś rzeczy, ale przeciwnie – wstręt i odrazę się czuje, ale gdy czyni się to dla Niepokalanej, by Jej przez to sprawić przyjemność, wszystko w porządku, jest miłość. A więc prośmy, Kochani Bracia, o tę prawdziwą miłość, wypływającą z doskonałego posłuszeństwa woli Niepokalanej, a będziemy bardzo szczęśliwi tutaj już na tym świecie, a potem i w wieczności".

o. Maksymilian M. Kolbe

ks. Rafał Trytek: kazanie na Niedzielę Siedemdziesiątnicy AD 2019 (Wrocław)

KS. Piotr Ximenes: KRÓTKI WYKŁAD ŚWIĘTYCH EWANGELIJ NA NIEDZIELE I ŚWIĘTA CAŁEGO ROKU

NA NIEDZIELĘ VI PO TRZECH KRÓLACH



Ewangelia u Mateusza św. w rozdz. 13

Podobne jest Królestwo Niebieskie ziarnu gorczycznemu, które wziąwszy człowiek posiał na roli swojej. To ziarno gorczyczne, o którym Ewangelia św. mówi, można przystosować do Pana Jezusa. Jako to drobne z powierzchowności ziarno ani co do zapachu, ani co do kształtu nic szczególnego w sobie nie ma, i prawie nieużytecznym się być zdaje, a wewnątrz swe własności zawierając, aż roztarte i zgniecione pożytek swój okazuje. Tak też i Pan Jezus przybrawszy na siebie człowieczeństwo tak ukrył cnoty i Boskie własności swoje pod lichą postacią człowieka, szczególniej też w czasie męki swojej, mówiąc sam przez Proroka: wyglądam nie jak człowiek, lecz jak robaczek nikczemny. I aż dopiero będąc roztartym i prawie rzec można zgniecionym w prasie mąk swoich, okazał Boskie cnoty swoje; wisząc na krzyżu, moc pociągnięcia wszystkich do siebie, skarby mądrości i nauki, które w Nim zawarte były, a przy tym i Bóstwo przemieszkiwające w Nim, cudami, które zdziałał, a szczególniej cudem Zmartwychwstania.

Prośba o modlitwę

        Prosimy o modlitwę w następującej intencji: "Proszę o modlitwę za moją Mamę Bogumiłę, która jest bardzo chora".