ks. Rafał Trytek - kazanie na II Niedzielę Wielkiego Postu AD 2018 (Wrocław)

Komunikat Redakcji

Prośba o modlitwę

Prosimy o modlitwę w intencji Brata Ludwika o łaskę rozwinięcia talentów przez Boga mu danych.

Bp Józef Sebastian Pelczar: List pasterski na Wielki Post

O obowiązkach katolików w naszych czasach i o potrzebie organizacji katolickiej.

Najmilsi Synowie i ukochane Córki w Chrystusie!

         Któż jest w znaczeniu duchownym tym gospodarzem, o którym mówi dzisiejsza Ewangelia? Oto Bóg sam w Trójcy Świętej Jedyny. A co to za winnica, którą Gospodarz Niebieski zaszczepił i do której powołuje robotników? To Kościół św. katolicki. Bóg sam przyrzekł jeszcze w raju założyć tę winnicę; powtórzył tę obietnicę przez Patriarchów i Proroków, a spełnił ją przez Syna Swego Jednorodzonego, którego posłał na świat, iżby każdy, który weń wierzy, w Nim ufa, z Nim się łączy przez miłość i według Jego nauki żyje, nie zginął, ale miał żywot wieczny. Jezus Chrystus zrosił tę winnicę Krwią swoją, wyjednał dla niej nieustającą pomoc Ducha Świętego, uposażył ją w swoją prawdę, swoją łaskę, swoją władzę, swe widome kapłaństwo, tak iż śmiało odezwać się może: "Co jest com więcej miał czynić winnicy mojej a nie uczyniłem jej?" (Iz. V, 4).

Do tej winnicy wezwał Pan najprzód lud izraelski; ale ten lud, zaślepiony żądzami ziemskimi, krom niewielkiej liczby wybranych, wzgardził Chrystusem jako Boskim Mistrzem, odrzucił Go jako Zbawcę świata, zbuntował się przeciw Niemu jako Królowi dusz; toteż Apostołowie Jego i następni misjonarze zwrócili się do pogan, i najprzód Greków i Rzymian, a później inne narody wprowadzili za łaską Chrystusową do winnicy duchownej, do Kościoła katolickiego. O któż wypowie, ile każdy z tych narodów zawdzięcza Kościołowi świętemu! Wszakże w nim znalazł nie tylko prawdę Bożą, drogę zbawienia i żywot nadprzyrodzony, ale także oświatę, wolność, sprawiedliwość, braterstwo ludzi, ład społeczny, cywilizację chrześcijańską i postęp w każdym kierunku.

DIALOG O BOŻEJ OPATRZNOŚCI CZYLI KSIĘGA BOSKIEJ NAUKI

 
Jak dusza ta, pochwaliwszy Boga i złożywszy Mu dzięki, prosi Go, aby opowiedział jej o cnocie posłuszeństwa.

       Wtedy dusza ta, rozmiłowana aż do upojenia w prawdziwym i świętym ubóstwie, rozszerzyła się w najwyższej i wiecznej wielkości i przekształciła się w przepaści nieskończonej i niewymownej Opatrzności. Choć trwała w naczyniu swego ciała, zdawało się jej, że je opuściła, zaćmiona i zachwycona w Bogu ogniem Jego miłości. Utkwiła oko swego intelektu w boskim majestacie, mówiąc do najwyższego i wiecznego Ojca: Ojcze wieczny! Ogniu i przepaści miłości! O wieczna piękności, o wieczna mądrości, o wieczna dobroci, o wieczna łaskawości, o nadziejo, o ucieczko grzeszników, o szczodrobliwości niewymowna, o wieczne i nieskończone dobro, o oszalały z miłości! Więc potrzebujesz twego stworzenia? Tak, zdaje mi się; bo postępujesz z nim tak, jakbyś bez niego żyć nie mógł, choć Ty jesteś życiem, bo dajesz życie wszystkiemu i nic bez Ciebie nie żyje (por. J 1,3-4). Czemuż więc tak za nim szalejesz? Bo rozmiłowałeś się w tworze swoim, znajdujesz w nim upodobanie i rozkosz, upojony pragnieniem jego zbawienia. Stworzenie twe ucieka od Ciebie, a Ty je ścigasz. Oddala się, a Ty się zbliżasz; nie mogłeś związać się z nim ściślej, niż przyoblekając się jego człowieczeństwem.

Święty Piusie X, wzorze kapłanów - módl się za nami!

Luty: poświęcony Matce Boskiej Bolesnej

Pius XI: Jedność chrześcijan