ks. Rafał Trytek: kazanie na III Mszę Bożego Narodzenia (Królewską) AD 2018 (Wrocław)

Życzenia Bożonarodzeniowe

Fragment ewangelii na IV niedzielę adwentu

 

        W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w łonie moim. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”.

 (Łk 1, 39-45)

Za: https://domini-canes.blogspot.com/2018/12/fragment-ewangelii-na-iv-niedziele.html 

O. Adam Makowski SI: Kazanie na uroczyste wniesienie do kościoła Obrazu Matki Bożej Myślenickiej Pani (fragment)

 

"Będą czarci psi piekelni przeciw temu szczekać,
będą wilcy przeklęci, heretycy wyć, i z tego się urągać,
w śmiech i żarty językami bluźnierskimi cześć tej Panny obracać.

Wy jednak brońcie mężnie chwały i nabożeństwa Jej,
bardziej i bardziej Najświętszą Pannę miłując,
i niższy pokłon Jej oddając,
za nieprzyjacioły się modląc,
aby im Bóg dał opamiętanie.

Święty przykład Jej płaczu
bierzmy za naukę i napomnienie do pokuty.
Niech między nami takich najwięcej będzie,
co by z Najświętszą Panną płakali,
aby w sobie i drugim wesele prawdziwe zjednali".

+ + +
O. Adam Makowski SI, dnia 2 lipca 1633 roku
Kazanie na uroczyste wniesienie do kościoła
Obrazu Matki Bożej Myślenickiej Pani,
po kanonicznym badaniu cudu z maja 1633 roku.

Czy jesteśmy jak dobre czy złe dzieci ? Komunia wynagradzająca i dziękczynienie- rozważanie*

        To słowo >>wynagrodzić<<, >>wynagrodzenie<< można wziąć w dwojakim znaczeniu: albo wynagradzamy komu za przysługę lub dobrodziejstwo nam wyświadczone, albo wynagradzamy komu za obrazę: w pierwszym razie mówimy >>już ja ci to wynagrodzę<<; w drugim razie przepraszamy obrażonego albo słowem albo czynem, czyniąc to co obrażonemu jest miłe i przyjemne. Tak syn dobry nagradza rodzicom za pracę i starania i wychowanie, dziękując czynem i wywdzięczając; również przeprasza rodziców za obrazę , jakiej sam się dopuścił względem nich, albo inne dzieci się dopuściły, a czyni to albo słowem albo czynem, gdy dobrymi postępami, posłuszeństwem lub darami naprawi to złe, które albo sam, albo inne dzieci rodzicom wyrządziły  W obu razach mówimy, że ten syn wynagradza rodzicom. Zdarza się bowiem nieraz, że pomimo dobrych nauk, przykładów i starań usilnych około wychowania, jakoś dzieci nie udają się rodzicom;nieposłuszne, rozpustne stają się tylko ich zgryzotą. Rodzice, jak to mówią, od ust sobie odejmują, byle tylko dzieci dobrze wychować, byle miały co jeść i czym się odziać, aby jak mówią, wyszły na ludzi, a tu nauka idzie w las. Rodzice zmartwieni, smutni, noce bezsenne trawią, kłopocą się, proszą, grożą, karzą, często i głośno zapłaczą, a nic nie pomaga. Lecz na szczęście nie wszystkie dzieci są tak nieużyte i niewdzięczne. Jest miedzy nimi dwoje: syn i córka, które rodzicom nigdy nie dają przyczyn smutku i płaczu. One wdzięcznie za dobrodziejstwa rodziców doznane, co dzień składają im serdeczne dzięki; zawsze posłuszne na każde rodziców skinienie, prowadzą się uczciwie, pobożnie, a podczas, gdy tamte poza domem szukają przyjemności i zabawy, ci dwoje syn i córka są przy rodzicach, z nimi jedzą, z nimi rozmawiają, pracują, się smucą i radują, z nimi najmilsza ich rozmowa i zabawa. Rodzice patrzą na tych dwoje dzieci, doznają serdecznej pociechy, ocierają łzy smutku i mówią: Wyście naszą pociechą, wy nam wynagradzacie za niewdzięczności i występki waszego rodzeństwa: dla was zyć już nam nie żal, bo gdyby nie wy, jużbyśmy ze zgryzoty pomrzeć musieli.

O przyczynach niewiary

 

      Jeśli istnienie Boga domaga się sam rozum - jeśli największe powagi filozoficzne wszystkich wieków uznały to w swoich dziełach - jeśli wszyscy najsławniejsi przyrodnicy wyczytują imię Stwórcy z księgi natury, to samo przez się nasuwa się pytanie skąd pochodzi niewiara, którą spotykamy tu i owdzie u poszczególnych ludzi ?

1. Odpowiedź na to daje Ekklezyastyk Pański w słowach: początek pychy człowieczej to odstąpić od Boga.... bo pycha jest początkiem grzechu każdego (X,14,15). Wiara przyznaje w prawdzie rozumowi wielkie znaczenie i pozostawia mu swobodę w właściwej sferze; wymaga jednak od niego upokorzenia się wobec wszechwiedzy Bożej.- Wiara bierze w obronę wysoką godność człowieka i broni wolność jego woli; ale równocześnie głosi granice, których pod grzechem nie wolno przekroczyć. Jakkolwiek powyższe żądania wiary odnośnie do rozumu i woli są zupełnie uzasadnione, to jednak każą człowiekowi wyższą powagę nad sobą t.j Boga, a to obraża pychę, która każe człowiekowi siebie samego ubóstwiać i z natury swej  żadnej powagi nie znosi. Pycha wówczas buntuje rozum człowieka, aby nie uznawał, że może istnieć jakaś prawda, której on zgłębić nie zdoła- i buntuje także wolę przeciw wszelkim zakazom wyższym, bez względu na to, że dla własnego dobra człowieka są wydane, ale dlatego jedynie , że są zakazami.

Fragment Ewangelii na III niedzielę Adwentu

 

       A to jest świadectwo Janowe, gdy żydzi z Jeruzalem posłali do niego kapłanów i lewitów, aby go spytali: Ktoś ty jest ? I wyznał, a nie zaparł się i wyznał: Że nie jestem ja Chrystusem. I spytali go: Cóż więc ? Jesteś ty Eliaszem ?, i rzekł: Nie jestem. Jesteś ty prorokiem ?. i odpowiedział: Nie,. Rzekli mu więc: Kimże jesteś, żebyśmy dali odpowiedź tym, którzy nas posłali ? Co powiadasz sam o sobie ? Rzekł: Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską, jak powiedział Izajasz prorok, a ci co byli posłani byli z faryzeuszów, i spytali go i rzekli mu: Czemu więc chrzcisz, jeśli ty nie jesteś Chrystusem, ani Eliaszem, ani prorokiem ? Odpowiedział im Jan mówiąc: Ja chrzczę wodą: ale w pośród was staną, którego wy nie znacie. On jest który po mnie przyjdzie, który przede mną stał się, któremu ja nie jestem godzien rozwiązywać rzemyka u obuwia jego.

Za: https://domini-canes.blogspot.com/2018/12/fragment-ewangelii-na-iii-niedziele.html

O Rozmyślaniu

 

          Rozmyślanie czyli modlitwa umysłowa nie jest, jest jak wielu mniema, dla tych tylko, którzy się od zgiełku świata usunęli i wszystek swój czas służbie Bożej poświęcili, ale jest dla wszystkich chrześcijan bez wyjątku. Wszystkich do tego rodzaju modlitwy Duch Święty wzywa, mówiąc: Błogosławiony mąż, który w zakonie Pańskim będzie rozmyślał we dni i w nocy , a jako przyczynę występków i moralnego spustoszenia świata wskazuje na brak rozmyślania: Spustoszeniem spustoszona jest wszystka ziemia, bo nie masz ktoby uważał w sercu. Doświadczenie też poucza nas, że ci którzy, w jakimkolwiek stanie się uświęcili, oddawali się rozmyślaniu, począwszy od samego Króla Dawida, który mówi: Zakon twój Panie, cały dzień jest rozmyślaniem mojem.