KS. PIOTR XIMENES: Na Niedzielę XVI po Świątkach

 

Ewangelia u Łukasza św. w rozdz. 14

Gdy Jezus wszedł do domu jednego przedniejszego Faryzeusza w Szabat jeść chleb, a oni Go podstrzegali; a oto pewien człowiek opuchły był przed Nim. Faryzeuszowie, ci niegodziwi ludzie, których pycha ich w oczach Jezusa Chrystusa tak obrzydłymi czyniła, tchnęli taką nienawiścią ku Zbawicielowi, za to iż im ich wady jawnie wyrzucał, a co większa świętobliwością życia swojego ich sprawy potępiał, iż dla zemszczenia się szukali sposobów podejścia i podchwycenia Go w czynnościach Jego. W tym to celu stawiają Mu dzisiaj w dzień Szabasu człowieka dręczonego chorobą puchliny, zamierzając sobie potępić uczynek Jego, jakkolwiek sobie postąpi. Jeżeli go uleczy, powiedzą, że gwałci Święta, jeżeli nie, powiedzą, że niemiłosierny i nielitościwy.

Pan Jezus skoro tylko ujrzał opuchłego człowieka, zaraz litością wzruszony, postanowił sobie uzdrowić go, lecz chcąc także uleczyć Faryzeuszów z ich pychy i nadętości, które także jako puchlinę duszy uważać można, przeniknąwszy złośliwe myśli ich, dla upokorzenia ich i przeszkodzenia zamiarom ich, obraca się do nich z tym zapytaniem: Godzi li się w Szabat uzdrawiać? Oni nie wiedząc co na to odpowiedzieć, milczą. Wtedy Pan Jezus nie czekając dłużej na ich wyrok przybliża się do opuchłego, i dotknięciem ręki swojej leczy go. A nie tracąc z oczu zamiaru, zostawienia Faryzeuszom a także i nam zbawiennej przestrogi i nauki, mówi do nich:

„Święta miara”

        Łaskami zasłynął nie tylko cudowny obraz św. Dominika z Soriano, ale także związane z nim sakramentalia. Wśród miejscowej ludności przyjął się zwyczaj brania „świętych miar”, czyli białych tasiemek z bawełny bądź z jedwabiu odcinanych „według miary” wizerunku z Soriano, a następnie przy nich święconych. Długość „świętej miary” mierzy około półtora metra, czyli tyle, ile wynosi obwód obrazu. „Święta miara”, zwana także paskiem św. Dominika, jest znakiem wiary w moc wstawienniczej modlitwy tego świętego oraz wezwaniem do wytrwałej modlitwy osobistej w danej intencji. Ze szczególną ufnością pasek św. Dominika noszą kobiety w stanie błogosławionym, aby wyprosić łaskę szczęśliwego rozwiązania. Do św. Dominika modlą się także małżeństwa bezdzietne, aby wyprosił im u Boga cud poczęcia nowego życia.

Kazanie na XV Niedzielę po Zielonych Świątkach AD 2019 (Wrocław)

 

       Kazanie Wielebnego x. Rafała Trytka ICR wygłoszone w Oratorium Rzymskokatolickim św. Jana Apostoła i Ewangelisty we Wrocławiu w dniu 22 września AD 2019 dostępne na stronie:  

http://www.oratoriumioannis.pl/kazania

Dominikańskie błogosławieństwo z XIII wieku

      Bóg Ojciec niech nas błogosławi, niech strzeże na Bóg Syn, Duch Święty niech nas oświeca i da nam oczy, abyśmy patrzyli, uszy, abyśmy słuchali i ręce dla Bożej pracy, stopy, abyśmy szli i usta, byśmy głosili Słowo zbawienia i Anioła Pokoju, by czuwał nad nami i z łaski naszego Pana prowadził nad do Królestwa Bożego. Amen

KS. PIOTR XIMENES: Na Niedzielę XV po Świątkach

 

Ewangelia u Łukasza św. w rozdz. 7

Wszystkie cuda Chrystusa Pana zawierają w sobie znaczenie duchowne, a uważane w tym względzie wielką dla nas nauką stać się mogą.

Gdy się przybliżał Jezus ku bramie miejskiej miasta Naim, oto wynoszono umarłego syna jedynaka matki jego, a ta była wdową. Ten zmarły młodzieniec, którego Pan Jezus wynoszonego z miasta spotyka, wyobraża osoby, które przez dogodzenie złym namiętnościom swoim i poddanie się im, takim na przykład jakimi są: nieczystość, pycha, łakomstwo, obżarstwo, chciwość i złość, jakby umarłymi w oczach Boga się stają, i przez złych duchów, którym niejako duszę swą zaprzedają, do grobu, czyli przepaści wiecznej piekła niesieni są. Wdowa płacząca stratę syna swego jedynaka, wyobraża Kościół, któren nie przestaje opłakiwać śmierci duchownej podobnych grzeszników, i za nimi do Boga modłów swych zanosić. Pan Jezus spotyka się z konwojem żałobnym w bramie miasta, nie dzieje się to z przypadku, lecz z rozporządzenia wyraźnej woli Jego, a i dotychczas czyni Pan Jezus podobnie, gdy nie czekając nawet aby był proszony, zastępuje drogę grzesznikowi biegnącemu ku swej zgubie i swymi świętymi natchnieniami, zgryzotami sumienia, tajemnymi poruszeniami łaski do zmartwychwstania z śmierci grzechu, na życie łaski dopomaga. Nie zastąpił nam też kiedy Chrystus Pan podobnie drogi, wstrzymując nas wewnętrznymi napomnieniami swymi, od wykonania złych zamiarów naszych? ach, zastąpił już nie raz, lecz niestety, czyliż zawsze stawaliśmy się powolnymi przestrogom Jego?

Prośba o modlitwę

Prosimy o modlitwę w następującej intencji: "o nawrócenie Rodziców na Wiarę Rzymsko - Katolicką".

Ks. Józef Stedman - Mój niedzielny mszalik

 

       Mój Niedzielny Mszalik zawiera w sobie cztery rzeczy, które umożliwią każdemu, bez długich poprzednich studiów, posiłkować się przy słuchaniu Mszy Świętej tym samym Mszałem, z którego tę Mszę Świętą ksiądz odprawia. 

Zgodnie z żądaniem papieży i biskupów kapłani w naszych czasach domagają się, ażeby i ludzie świeccy przy słuchaniu Mszy Świętej posługiwali się Mszałem. Ludzie świeccy jednak się skarżą, że choć nieraz już próbowali, trudno im sobie z tem poradzić, bo Mszał to książka ogromnie duża i zbyt trudno jest w niej się, jak należy, zorientować. Tłumacząc ludziom, jak należy używać Mszału, spostrzegłem, że ogromnie im to ułatwia wstawienie w ich Mszalikach porządkowych numerków wskazujących, gdzie z kolei znajdują się tam części tak zwane "zmienne", które jedne z drugimi trzeba odmawiać. Unika się w ten sposób wszelkiego zgoła zamieszania. Plan ten zastosowałem w niniejszym Mszaliku. Przekonany jestem, że ta metoda nie tylko ułatwiająca, ale i niezmiernie pouczająca. Umożliwia ona branie udziału we Mszy Świętej wspólnie z kapłanem przez samo kolejne przechodzenie od numeru 1 w częściach "niezmiennych" do numeru 2 w częściach "zmiennych", i znowu do numeru 3 w częściach "niezmiennych" itd. aż do numeru 17.

Fragment Reguły św. Augustyna

 

Rozdział III – O umiarze i umartwieniu

1. Ciała wasze poskramiajcie postami i wstrzemięźliwością w jedzeniu i piciu, na ile zdrowie pozwala. Jeśli jednak ktoś nie może pościć, to przynajmniej poza godziną posiłku nie powinien spożywać niczego, chyba, że jest chory.
   
   
2. Od chwili przyjścia do stołu aż do powstania od niego, bez wrzawy i sporów słuchajcie tego, co czyta się wam według zwyczaju, aby nie tylko wasze usta nasycały się pokarmem, lecz by i uszy łaknęły słowa Bożego.
   
   
3. Jeżeli słabsi, z racji dawnego trybu życia, otrzymują inne pożywienie, to nie powinno się sądzić, że jest to przykre lub niesprawiedliwe dla tych, których odmienne zwyczaje uczyniły silniejszymi. Niech nie uważają ich za szczęśliwszych ze względu na to, że owi otrzymują to, czego im się nie daje, lecz raczej niech się cieszą, że służy im to, co nie służy innym.